Szpic wilczy

Szpic Wilczy

Największy z europejskich szpiców, z gęstą odstającą sierścią w charakterystycznym wilczastym umaszczeniu. Przyjemny towarzysz zachowujący sporo dystansu do obcych ludzi. Wbrew nazwie szpic wilczy z wilka ma głównie umaszczenie – poza tym to bardzo cywilizowany pies. Do cech charakterystycznych szpiców należą stojące uszy i zakręcony na grzbiet ogon. Szpice stanowią jedną z najbardziej pierwotnych postaci psa.

Charakter
Szpice stanowią jedną z najbardziej pierwotnych postaci psa. Rozmaite ich typy wykształciły się niezależnie od siebie na obszarach Azji i Europy. W innych rejonach świata powstały odmienne rodzaje pierwotnych czworonogów, takie jak psy schensi i pariasy, które ze szpicami łączy wiele podobieństw.
Do cech charakterystycznych szpiców należą stojące uszy (choć u niektórych osobników bywają oklapnięte) i zakręcony na grzbiet ogon. Pierwsza to pierwotna cecha dzikich psowatych, druga związana jest z udomowieniem. Podobne przeciwieństwa można dostrzec w psychice tych psów – niezależnych, a jednocześnie oddanych człowiekowi.

Umiejętności
Szpice europejskie, w tym niemieckie, należą do najbardziej ucywilizowanych – o wiele łatwiej je szkolić niż odmiany myśliwskie czy zaprzęgowe. Nic dziwnego – pełniły przecież funkcję ogólnoużytkowych psów gospodarskich, głównie stróżujących, a niektóre wykorzystywano jako psy pasterskie. Żyły więc w bezpośredniej bliskości człowieka.
Współczesny wzorzec, który obowiązuje w FCI, wyróżnia pięć ras szpiców niemieckich: występującego w kilku kolorach szpica dużego, średniego, małego i miniaturowego oraz największego i jedynego jednej maści szpica wilczego. Poza wzrostem i kolorem sierści oraz różnicami w proporcjach wszystkie mają jeden wzorzec.
Europejska populacja szpiców wilczych powstała z połączenia niemieckiego wolfspitza i holenderskiego keeshonda – psów, które więcej łączyło, niż dzieliło. Mimo to jednak do dziś widoczne są pewne różnice eksterieru i psychiki tych dwóch typów.
Keeshond jest przeciętnie nieco mniejszy od wolfspitza i częściej ma ciemnowilczaste umaszczenie z jasnymi okularami. Keeshond był dłużej hodowany przez Amerykanów jako pies wystawowy, co spowodowało, że ma większy stop i okrąglejsze oczy, a także bardziej krępą budowę.
Różnice dotyczą też charakteru – szpic wilczy z założenia ma być nieufny wobec obcych, natomiast keeshond jest bardziej otwarty. Niektórzy przypuszczają, że był krzyżowany ze szpicem nordyckim, być może jednak jest to kwestia selekcji w innym kierunku. W populacji europejskiej wśród szpiców wilczych możemy u jednego psa znaleźć dziś wymieszane w różnych proporcjach cechy obu typów.

Szkolenie i wychowanie
Niezależnie od typu szpic wilczy jest psem oddanym właścicielowi. Inteligentny, szybko się uczy. Należy go szkolić łagodnymi metodami, ale równocześnie pamiętać o żelaznej konsekwencji. Pewna doza niezależności szpica sprawia, że jeśli tylko wyczuje on słabość opiekuna, nie będzie go słuchał. Najchętniej wybiera jedną osobę, której polecenia wykonuje.
W stosunku do całej rodziny jest czuły i łatwo nawiązuje kontakt. Wobec obcych zazwyczaj bywa nieufny, ale zdarzają się osobniki przyjazne. Nie można zaniedbywać oswajania go w młodym wieku z różnymi zjawiskami, ponieważ jest wrażliwy na bodźce.
Z domowymi zwierzętami dogaduje się bardzo dobrze. Spotkania z obcymi czworonogami na spacerach zazwyczaj przebiegają bezproblemowo, choć samce mogą się wdawać w utarczki.
Pies tej rasy wymaga średniej ilości ruchu i zajęcia. Przystosuje się do różnych stylów życia. Może uprawiać psie sporty, np. agility i obedience.

Dla kogo ta rasa
Z wychowaniem szpica wilczego poradzi sobie nawet początkujący właściciel pod warunkiem, że będzie konsekwentny. Szpic wilczy może mieszkać w budzie, ale powinien mieć stały i bliski kontakt z człowiekiem.

Wady
bywa dosyć uparty
lubi szczekać
mocno linieje
może znosić dużo brudu na sierści

Zalety
przywiązany do człowieka
łakomy, co ułatwia szkolenie
zazwyczaj niekonfliktowy
łatwo akceptuje domowe zwierzęta
wystarczy mu umiarkowana ilość ruchu
szata ma właściwości samoczyszczące

Zdrowie
Generalnie jest to rasa zdrowa i długowieczna, a problemy o podłożu genetycznym zdarzają się sporadycznie.

Żywienie
Jest łakomy, a to duża zaleta przy szkoleniu – choć należy uważać, bo łatwo go utuczyć. Jako wiejski pies z pochodzenia, dobrze wykorzystuje karmę i nie ma nadzwyczajnych wymagań żywieniowych.

Pielęgnacja
Pielęgnacja szpica jest prosta – wystarczy szczotkowanie raz w tygodniu (tylko dwa razy w roku, w okresie intensywniejszego linienia, trzeba to robić częściej).

Ciekawostki o rasie
Szpic wilczy nie jest wcale spokrewniony bliżej z wilkiem niż inne psy, wbrew temu co sugeruje nazwa. Wiąże się ona z umaszczeniem tej rasy, które określane jest mianem „wilczastego” – to pierwotny typ umaszczenia spotykany u wielu innych ras, w tym owczarków niemieckich.
W osiemnastowiecznej Holandii keeshond stał się symbolem oporu frakcji patriotów (był to ruch demokratyczny opierający się na średnim i drobnym mieszczaństwie, domagającym się reformy państwa i uszczuplenia władzy namiestnika), w opozycji do mopsa będącego symbolem oranżystów (popierających dynastię orańską).