Sznaucer olbrzym

Sznaucer Olbrzym

Sznaucer olbrzym to największy i najspokojniejszy spośród odmian sznaucerów, ale nie brak mu odwagi i ciekawości świata. Ten imponujący pies ma szorstką sierść w kolorze czarnym lub pieprz i sól. To znakomity stróż i obrońca – sam jego wygląd budzi respekt.

Charakter
Sznaucer olbrzym to najspokojniejszy przedstawiciel rodziny sznaucerów. Choć jest zrównoważony, to nie brak mu temperamentu i ciekawości świata mniejszych kuzynów. Cechują go zawadiacka natura, odwaga i silny charakter, a jednocześnie wrażliwość. Właściciel powinien być stanowczy i umieć go sobie podporządkować, ale nie powinien traktować go zbyt ostro. Olbrzym nie nadaje się do kojca. Potrzebuje silnej więzi z rodziną i poczucia, że jest przez nią kochany. To pies jednego pana i choć każdego domownika traktuje przyjaźnie, tylko wybranemu bezgranicznie zaufa i jest wierny.
Przedstawiciel tej rasy długo dojrzewa, jest wesoły i często do późnej starości zachowuje się jak niesforny szczeniak. Dobroduszny, opiekuńczy i wyrozumiały na ogół dobrze dogaduje się z dziećmi. Jednak z uwagi na jego rozmiary zabawy z kilkulatkami lepiej nadzorować.
Olbrzym to znakomity stróż i obrońca – sam jego wygląd budzi respekt. Ma rozwinięte poczucie własności i instynkt terytorialny. Z natury nie ufa obcym, ale nie bywa agresywny bez wyraźnego powodu. Rzecz jasna, źle wychowany i nieprawidłowo szkolony może się stać niebezpieczny dla otoczenia.
Sznaucer raczej nie wdaje się w awantury z pobratymcami, ale zaatakowany przez dużego psa nie pozostanie obojętny. Małe czworonogi traktuje pobłażliwie. Z reguły jest tolerancyjny w stosunku do zwierząt domowych.
Olbrzymy nie znoszą nudy i bezczynności. To psy aktywne i wytrzymałe, którym trzeba zapewnić odpowiednią ilość ruchu i zajęcie. Chętnie aportują, pływają, towarzyszą biegaczom lub rowerzystom (trening można zacząć dopiero z dorosłym psem).

Umiejętności
Odważne i silne sznaucery początkowo wykorzystywano do stróżowania i pilnowania stad. Dobrze radziły sobie jako czworonogi służbowe w policji i wojsku. Dziś to głównie psy do towarzystwa, choć używa się ich także do pracy w ratownictwie, wyszukiwania materiałów wybuchowych czy narkotyków.
Można ćwiczyć z nimi podstawowe posłuszeństwo, tropienie czy obronę. Dobrze radzą sobie w niektórych psich sportach: agility, flyballu, obedience, canicrossie czy dogtrekkingu.

Szkolenie i wychowanie
Sznaucer olbrzym jest inteligentny i pojętny. Szybko się uczy, ale monotonne ćwiczenia go nudzą, dlatego trzeba stawiać przez nim nowe wyzwania. Szkolenie ma być zabawą i opierać się na pochwałach i nagrodach (sprawdza się metoda klikerowa).
Pies tej rasy jest wrażliwy na dźwięk głosu – dobre słowo często wystarczy, by go zachęcić do współpracy, z kolei podniesiony głos i niezadowolenie przewodnika są dostateczną karą. Wszelka przemoc fizyczna wyrządza wiele szkody w psychice czworonoga i jego relacjach z opiekunem.
W wychowaniu psa tej rasy liczą się konsekwencja i stanowczość, ale również łagodność. Maluch powinien znać zasady i swoje miejsce w domu. Ważna jest też socjalizacja – musi poznawać ludzi, inne psy, mieć styczność z nowymi sytuacjami i odwiedzać różne miejsca. Naukę zaczynamy już z małym szczeniakiem – najlepiej na zajęciach w psim przedszkolu.

Dla kogo ta rasa
Odpowiedni pies dla młodych, aktywnych osób, ale nadaje się także dla rodzin z dziećmi i ludzi w starszym wieku. Właściciel nie musi mieć dużego doświadczenia w wychowywaniu psów, ale powinien być stanowczy i cierpliwy. Prawidłowo prowadzony sznaucer olbrzym nie sprawia problemów, potrzebuje jednak sporo ruchu i ćwiczeń umysłowych.

Wady
bywa hałaśliwy
wymaga systematycznych zabiegów fryzjerskich

Zalety
mocno przywiązuje się do właściciela
przyjazny i cierpliwy wobec dzieci
toleruje inne zwierzęta
pojętny i podatny na szkolenie
może uprawiać psie sporty
świetny stróż i obrońca
prawidłowo pielęgnowany nie gubi sierści

Zdrowie
Sznaucer olbrzym jest odporny i wytrzymały, dobrze znosi zarówno niskie, jak i wysokie temperatury. Latem nie powinno się go jednak narażać na długie przebywanie w pełnym słońcu, trzeba też zadbać, aby miał stały dostęp do wody.
Przedstawiciele tej rasy rzadko chorują. Miewają predyspozycje do dysplazji stawów biodrowych (do uzyskania uprawnień hodowlanych wymagane jest prześwietlenie – prawidłowy wynik to A lub B) i rzadko łokciowych. Zdarzają się rozszerzenie i skręt żołądka, a w starszym wieku choroby nowotworowe.
Niekiedy przytrafiają się alergie, stany zapalne uszu i problemy skórne, które są zwykle następstwem nieprawidłowego żywienia i pielęgnacji. Suki miewają skłonności do ciąż urojonych.

Żywienie
Większość olbrzymów ma dobry apetyt i nie jest wybredna. Najwygodniej podawać im gotowe suche karmy renomowanych firm, przeznaczone dla dużych ras, zawierające substancje chroniące i regenerujące chrząstki stawowe.
Samodzielnie przygotowywane jedzenie należy uzupełniać preparatami wapniowo-witaminowymi i mineralnymi. Z powodu możliwości wystąpienia skrętu żołądka dzienną porcję trzeba podzielić na dwie lub trzy mniejsze i zapewnić psu spokój po posiłku.

Pielęgnacja
Sznaucer olbrzym wymaga systematycznej pielęgnacji, do której należy przyzwyczaić go od szczeniaka. Regularnie przeprowadzane zabiegi nie tylko sprawią, że łatwiej będzie utrzymać czystość i typowy dla rasy wygląd, ale pozwolą także na wzmocnienie więzi z podopiecznym.
Szata sznaucera składa się z twardego, przylegającego, szorstkiego włosa okrywowego oraz miękkiego, gęstego podszerstka i wymaga czesania co dwa, trzy dni gęstym metalowym grzebieniem i szczotką pudlówką. Szczególnej uwagi wymaga dłuższa sierść na brodzie, grzywce, brzuchu (tzw. firanka) i kończynach. Jeśli pojawią się tam kołtuny, rozdzielamy je palcami i delikatnie rozczesujemy (można zastosować preparaty, które to ułatwią).
Po spacerze trzeba sprawdzić, czy w sierść nie zaplątały się rzepy, patyki lub nasiona traw. Systematycznie usuwa się włoski z wnętrza małżowiny usznej oraz kamień nazębny i przycina pazury. Jeśli żywimy pupila domowym jedzeniem, niezbędne jest codzienne mycie brody i usuwanie z niej resztek pokarmu, co zapobiegnie brzydkiemu zapachowi i problemom skórnym.
Sznaucer wymaga regularnego trymowania (wyskubywanie martwego włosa i części podszerstka) i strzyżenia. Zazwyczaj wykonuje się je co trzy, cztery miesiące, choć częstotliwość zależy od gatunku włosa i szybkości jego odrastania. Jeśli przeprowadza się je prawidłowo i systematycznie, sznaucer nie linieje i nie gubi sierści w domu.
Trymować można gołymi palcami (używa się też specjalnych nakładek) lub tępym trymerem (ostry nie usunie włosa w całości, lecz przetnie go i zniszczy). Przed zabiegiem sierść musi odpowiednio odrosnąć, bo tylko wtedy włosy dadzą się łatwo usunąć, a zabieg nie sprawi psu bólu.
Wyskubuje się sierść na grzbiecie, bokach tułowia, górnej części szyi i głowy oraz częściowo na kończynach. Prawidłowo wykonane trymowanie jest czasochłonne, ale w widoczny sposób wpływa na poprawę jakości i koloru szaty.
Olbrzyma kąpiemy w miarę potrzeby w szamponach dla psów szorstkowłosych. Na dłuższe włosy na brodzie, brzuchu, dolnej części klatki piersiowej i kończynach należy nałożyć odpowiednią odżywkę. Po kąpieli psa dokładnie wycieramy ręcznikiem i suszymy suszarką ustawioną na średnią temperaturę, jednocześnie rozczesując sierść szczotką.
Przygotowanie sznaucera do wystawy wymaga wprawy i dobrej znajomości wzorca, dlatego lepiej powierzyć je specjaliście. Mniej więcej trzy miesiące przed pokazem należy wytrymować psa na grzbiecie, bokach tułowia, górnej części szyi i głowy, a następnie wyrównać sierść maszynką.
Trzeba także ostrzyc włosy pod szyją, na policzkach, uszach, ogonie oraz częściowo na wewnętrznej stronie ud. Degażówkami lub zwykłymi nożyczkami skraca się i wyrównuje sierść na przedpiersiu, tylnych i przednich nogach (formuje się słupki) oraz głowie (ma przypominać prostopadłościan). Stopom nadaje się zaokrąglony kształt kociej łapy. Włosy pod brzuchem przycina się tak, aby tworzyły lekko opadającą linię (firankę) od słabizny do łokci. Dodatkowo fryzurę koryguje się 5-10 dni przed wystawą.
Sznaucera olbrzyma wystawiamy na cienkiej ringówce (najwygodniejsze są skórzane) dopasowanej do umaszczenia. Można również użyć łańcuszka typu żmijka i cienkiej smyczy.

Akcesoria
Olbrzyma wyprowadzamy w mocnej skórzanej lub materiałowej obroży i na solidnej smyczy. Najlepiej zajmą go piłki, duże bawełniane sznury, rzutki (takiej wielkości, aby ich nie połknął).
Można podawać mu naturalne gryzaki – kości z prasowanej skóry, wędzone uszy, suszone żwacze lub ścięgna. Dobrze jest też przyzwyczaić pupila do klatki transportowej.

Ciekawostki o rasie
Międzynarodowa organizacja kynologiczna FCI uznaje dwa umaszczenia sznaucerów olbrzymów: czarne oraz pieprz i sól. W Stanach Zjednoczonych wyhodowano odmianę czarno-srebrną i białą.