Spaniel kontynentalny miniaturowy – papillon

Spaniel kontynentalny miniaturowy – papillon

Papillon to jeden z najmniejszych psów, a jednak nie trzeba na niego chuchać i dmuchać. Jest żywiołowy, odporny i lubi nawet zabawy na śniegu. Papillon to popularniejsza odmiana rasy, o dużych, odstających uszach pokrytych długim włosem. Odmiana zwisłoucha to phalene. Papillon jest wybitnie inteligentny, nieagresywny, wrażliwy, lubi się uczyć.

Charakter
O papillonie mówi się często, że to duży pies w małym ciele. Jest ciekawski i czujny, mimo niewielkich rozmiarów sprawdzi się więc w roli stróża. Uczuciowy i wrażliwy, bardzo przywiązuje się do opiekuna, źle znosi samotność.
Łagodny i towarzyski, również od gości domaga się pieszczot. Jest dobrym przyjacielem dzieci, ale ze względu na jego niewielkie gabaryty trzeba pilnować, żeby nie zrobiły mu przypadkowo krzywdy.
Chętnie przesiaduje na kolanach i wyleguje się na poduszkach. Nie należy jednak traktować go jak figurki z porcelany. To pies zwinny, skoczny i pełen energii. Sprawia wrażenie, jakby nie był w stanie usiedzieć spokojnie w jednym miejscu. Bez problemu dotrzyma właścicielowi kroku na długim spacerze, a w ogrodzie spenetruje najodleglejsze zakamarki. Większość psów tej rasy doskonale czuje się zimą i lubi zabawy na śniegu.
Nie szkodzi to ani ich zdrowiu, ani bujnej szacie, którą łatwo można doprowadzić do porządku. Dobrą kondycję i radość życia psy tej rasy zachowują do późnej starości.
Papillon nie jest konfliktowy i może dzielić dom z innymi zwierzętami. Wobec obcych psów bywa zadziorny, zwłaszcza gdy są dużo większe od niego. Jest mało kłopotliwy i może mieszkać wszędzie, dobrze się czuje nawet w kawalerce.

Umiejętności
Na dworach królewskich traktowano go jak maskotkę, miał umilać czas właścicielom. Potem był cenionym zwierzęciem cyrkowym. Dzisiaj spaniel miniaturowy to typowy pies do towarzystwa, ulubieniec rodziny. Może uprawiać niektóre psie sporty, np. obedience, taniec z psem czy miniagility.

Szkolenie i wychowanie
Jest inteligentny, chętnie wykonuje polecenia. Pochwała i ulubiony smakołyk są dla niego najlepszą motywacją do nauki. Papillona łatwo wychować, wymaga to jednak konsekwencji ze strony właściciela. Trzeba go traktować łagodnie, ale stanowczo.
Szczenięta potrzebują dobrej socjalizacji, izolowane mogą wyrosnąć na tchórzliwe i nerwowe psy.

Dla kogo ta rasa
To dobry przyjaciel dla każdego. Sprawdzi się zarówno w domu samotnej osoby, jak i w rodzinie z dziećmi. Właściciel nie musi mieć doświadczenia w wychowywaniu psów, ale powinien poświęcić mu dużo czasu i uwagi.

Wady
bywa zadziorny wobec obcych psów

Zalety
oddany właścicielowi
zachowuje dobrą kondycję do późnej starości
dobry kompan dla starszych dzieci
nadaje się nawet do małego mieszkania
tani w utrzymaniu
łatwy w pielęgnacji
czujny stróż

Zdrowie
Papillon należy do ras długowiecznych. Choć niewielkiego wzrostu i delikatnej budowy, jest bardzo odporny.
Czasami występuje u tej rasy zwichnięcie rzepki. Mogą się pojawić choroby oczu, głównie PRA (postępujący zanik siatkówki), schorzenia wątroby oraz hipoglikemia (zbyt niski poziom cukru we krwi). Psy tej rasy są też nadwrażliwe na środki znieczulające.

Żywienie
Papillon je mało i jest tani w utrzymaniu. Można przygotowywać mu posiłki samodzielnie, uzupełniając je preparatami wapniowo-witaminowymi. Dodatek nienasyconych kwasów tłuszczowych (oleje roślinne) wpływa korzystnie na stan długiej szaty.
Decydując się na gotowe karmy, należy pamiętać, że powinny być wysokoenergetyczne, najlepiej przeznaczone dla ras miniaturowych.

Pielęgnacja
Szata, choć długa, nie wymaga skomplikowanej pielęgnacji. Sierść wystarczy wyczesać 1-2 razy w tygodniu za pomocą grzebienia z obrotowymi zębami i gęstej metalowej szczotki.
Papillona kąpiemy w miarę potrzeby, używając szamponu dla psów o długiej, jedwabistej sierści, najlepiej z dodatkiem olejku norkowego.

Ciekawostki o rasie
Od XVI w. spaniele miniaturowe były stałymi bywalcami francuskiego dworu królewskiego. Ich wizerunki można odnaleźć na obrazach Rembrandta i Rubensa.
Rasa występuje w dwóch odmianach. Pierwsza, zwana papillon (motyl), charakteryzuje się stojącymi uszami. Są one duże, porośnięte długim włosem i noszone nieco ukośnie, co sprawia, że zarys psiej głowy przypomina sylwetkę motyla.
Druga – phalene, czyli ćma – uchodzi za starszą odmianę. Ma uszy opadające i przylegające do głowy. Być może czworonogi te miały dalekowschodnich przodków, choć do Francji przybyły z Włoch.