Shih tzu

Charakter
Shih tzu ma umiarkowany temperament, jest zrównoważony i dystyngowany. Jego pogodne usposobienie wprawi każdego w dobry nastrój. Lubi spać, dlatego gdy zostanie sam w domu, nie będzie się nudził i niszczył rzeczy. Nie oznacza to jednak, że można go skazywać na samotność – jak każdy pies, shih tzu potrzebuje bliskiego kontaktu z właścicielem.
Chociaż shih tzu jest oddany i wierny, to nie podporządkowuje się całkowicie woli człowieka. Przypomina trochę kota chodzącego własnymi drogami. Chętnie przesiaduje na kolanach, lubi być głaskany i przytulany, ale zwykle sam decyduje, kiedy nadeszła pora na pieszczoty. Nie dajmy się też zwieść jego niewielkiej posturze i nie ulegajmy mu we wszystkim – inaczej shih tzu szybko owinie nas sobie wokół palca.
Jako pies łagodny, przyjaźnie nastawiony do ludzi i zawsze chętny do zabawy, shih tzu jest świetnym towarzyszem dla starszego dziecka. Trzeba go jednak chronić przed niedelikatnością kilkuletnich maluchów. Pies rasy shih tzu nie wywołuje konfliktów, dobrze dogaduje się z pobratymcami i innymi zwierzętami domowymi. Może dzielić mieszkanie ze spokojnym psem, kotem czy królikiem.
Shih tzu potrafi się dostosować do każdych warunków. Nadaje się zarówno do domu z ogrodem, jak i do kawalerki. Lubi ruch i zabawy na świeżym powietrzu, ale nie wymaga intensywnych spacerów. Energię równie dobrze może spożytkować podczas harców w mieszkaniu.

Umiejętności
Od początku shih tzu były ozdobnymi psami do towarzystwa i taką rolę spełniają również dzisiaj. Można je nauczyć podstawowego posłuszeństwa i wielu sztuczek. Chociaż shih tzu nie zostały stworzone do uprawiania sportów, to niektóre osobniki całkiem dobrze radzą sobie na torze agility.

Szkolenie i wychowanie
Shih tzu jest inteligentny, ale niezależny, dlatego dobrego wychowania najlepiej uczyć już małego szczeniaka. Trzeba się przy tym wykazać stanowczością i cierpliwością, bo te niewielkie pieski bywają uparte. W czasie szkolenia wobec psów rasy shih tzu nie można stosować przymusu fizycznego. Jedynie pochwały i smakołyki zachęcą pupila do nauki.
Ważna jest prawidłowa socjalizacja malucha. Do 12. tygodnia życia trzeba dostarczyć mu jak najwięcej bodźców – shih tzu powinien odwiedzać nowe miejsca, poznawać obcych ludzi, dzieci w różnym wieku, psy i inne zwierzęta domowe. W tym czasie psiak nabywa też odruchów lękowych, dlatego należy uważać, aby się czegoś nie przestraszył.
Nauka czystości u shih tzu zajmuje trochę czasu i wymaga sporego zaangażowania właściciela – szczeniaka trzeba wynosić na zewnątrz za każdym razem, gdy się obudzi, zje lub wypije dużo wody. Do 6.-8. miesiąca psy rasy shih tzu nie powinny chodzić po schodach, aby nie obciążały stawów i kręgosłupa.
Nie należy zakładać im metalowych spinek (przecinają włos), a szczeniętom zapinek typu żabka (ryzyko urazu lub połknięcia). Aby uniknąć innych zagrożeń, trzeba odpowiednio zabezpieczyć balkon i taras oraz uszczelnić ogrodzenie. Musimy również uniemożliwić naszemu shih tzu dostęp do trujących roślin w domu i w ogrodzie.

Dla kogo ta rasa
Shih tzu nadaje się zarówno dla rodzin z dziećmi, jak i dla starszych osób. Łatwo przystosowuje się do różnych warunków życia, nie wymaga dużego doświadczenia w wychowywaniu psów ani zbyt wiele ruchu. Przyszły właściciel shih tzu musi jednak pamiętać o czasochłonnej i systematycznej pielęgnacji pupila.

Wady
wymaga systematycznej i dokładnej pielęgnacji
wrażliwy na upały

Zalety
bardzo przywiązany do właściciela
spokojny i zrównoważony
inteligentny
doskonały przyjaciel dla starszych dzieci
łagodny wobec ludzi
dobrze się dogaduje z psami i innymi zwierzętami
mało hałaśliwy

Zdrowie
Shih tzu na ogół cieszy się dobrym zdrowiem, jest odporny i długowieczny. Najczęstszą przypadłością są alergie skórne oraz zwężenie kanalików łzowych, które powoduje ciągłe łzawienie oczu i powstawanie brunatnych zacieków. Duże, dość wypukłe oczy shih tzu bywają narażone na urazy, dlatego trzeba pamiętać o wiązaniu włosów na głowie w kucyk, aby nie ograniczały u shih tzu pola widzenia i nie drażniły gałek ocznych.
Rasa ma skłonności do wypadania dysku i zwichnięcia rzepek kolanowych. Słabszą stroną shih tzu są też zęby. Zdarza się, że kilkuletnie psy mają spore ubytki, dlatego należy dbać o higienę i systematycznie usuwać odkładający się kamień. U nowo narodzonych shih tzu zdarza się rozszczep podniebienia, a u starszych – przetrwałe zęby mleczne, które powinny być w odpowiednim czasie usunięte, aby nie doprowadziły do deformacji zgryzu.
Shih tzu jest średnio odporny na warunki atmosferyczne. Z powodu skróconej kufy źle znosi wysokie temperatury i jest narażony na udary cieplne. Dlatego podczas upałów trzeba zapewnić mu zacienione i przewiewne miejsce do odpoczynku oraz chłodną wodę do picia. Należy również ograniczyć spacery w środku dnia i zmniejszyć ich intensywność. Za to shih tzu dość dobrze znoszą niskie temperatury, jeśli nie są zbyt krótko ostrzyżone (w takim wypadku trzeba zakładać im ubranka).

Żywienie
Shih tzu mają tendencję do tycia, dlatego ilość pokarmu trzeba ściśle kontrolować i zrezygnować z podawania smakołyków między posiłkami. Najwygodniej stosować suche, dobrze zbilansowane karmy renomowanych firm. Taki sposób żywienia ułatwia też pielęgnację, ponieważ podczas jedzenia nie brudzą się wąsy i broda. Trzeba pamiętać, aby shih tzu miał zawsze stały dostęp do wody, którą ze względów higienicznych możemy podawać w poidełku dla dużych gryzoni zamiast w misce.
Jeśli zdecydujemy się na samodzielne przygotowywanie posiłków dla psa rasy shih tzu, musimy je uzupełnić odpowiednimi preparatami mineralno-witaminowymi. Po jedzeniu trzeba umyć i wysuszyć włosy na pysku. Dobrej jakości suchą karmę dla szczeniąt do około trzeciego miesiąca życia należy namoczyć i odstawić na kilkanaście minut, aby napęczniała przed jedzeniem. Maluchy rasy shih tzu karmimy najpierw cztery, a potem trzy razy dziennie. Dzienną porcję przeznaczoną dla dorosłego psa można podzielić na dwie mniejsze lub pozostać przy jednym posiłku.

Pielęgnacja
Shih tzu wymienia szczenięcy włos na dorosły około ósmego miesiąca życia. Jest to jedyny moment, kiedy linieje, ale jego długa szata zawsze wymaga systematycznej pielęgnacji. Jeśli stosujemy kosmetyki dobrych firm, wystarczy codziennie wyczesać psa drewnianą szczotką z metalowymi drucikami, a dwa-trzy razy w tygodniu dokładnie rozczesać metalowym grzebieniem pojedyncze pasma włosów od nasady aż po końce. W okresie wymiany sierści u shih tzu trzeba robić to codziennie, bo szybko utworzą się kołtuny.
Przed zabiegiem sierść shih tzu spryskujemy preparatem ułatwiającym rozczesywanie lub mocno rozcieńczoną odżywką. Nie należy używać szczotek pudlówek, ponieważ niszczą jedwabisty włos. Codziennie trzeba zawiązać kucyk na głowie shih tzu i przemyć oczy wacikiem zwilżonym przegotowaną wodą. Kilka razy w tygodniu powinno się umyć pupilowi zęby pastą przeznaczoną dla psów. Co dwa tygodnie ostrożnie wycinamy włosy między opuszkami, pod ogonem i w okolicach intymnych, przycinamy pazury oraz wyskubujemy włosy rosnące wewnątrz ucha.
Shih tzu z długim włosem kąpiemy co tydzień, a psiaki ostrzyżone – w miarę potrzeby. Robimy to w szamponach renomowanych firm przeznaczonych dla psów długowłosych o gęstym podszerstku. Nie wolno stosować kosmetyków dla ludzi, bo mogą spowodować podrażnienia skóry. Shih tzu, które nie jeżdżą na wystawy, można regularnie strzyc, wystawowe muszą na co dzień nosić papiloty.
Na spacer w deszczu lub śniegu długowłosym shih tzu trzeba zakładać ortalionowe ubranka z długimi rękawami i nogawkami. Krótko ostrzyżone czworonogi mogą nosić kubraczki z polaru, które ochronią je przed chłodem. Pamiętajmy również, aby mokrego psa zawsze wysuszyć, w przeciwnym wypadku sierść będzie się kołtunić.

Akcesoria
Shih tzu nie są bezwzględnie posłuszne, dlatego na spacerach powinny być zawsze pod kontrolą. Najlepiej wyprowadzać je w szelkach lub zaokrąglonych obróżkach (trzeba je zdejmować w domu, aby nie skołtuniły sierści) i na długiej smyczy. Ważnym elementem wychowania szczeniaka jest zabawa, która nie tylko stymuluje jego rozwój psychiczny i fizyczny, ale także wzmacnia więź z właścicielem. Shih tzu zajmą zabawki dla kotów, piłki czy piszczące maskotki. Muszą być odpowiednio duże, aby pies ich nie połknął. Warto też przyzwyczaić pupila do klatki transportowej.

Źródło: psy.pl