Saarlooswolfhond

Saarlooswolfhond

Wilczak Saarloosa to jedna z dwóch ras powstałych ze skrzyżowania owczarka niemieckiego z wilkiem. Pies ten przejawia wiele cech swojego dzikiego przodka, na nieznane sytuacje często reaguje lękiem, dlatego wymaga starannej socjalizacji. Łączą go silne więzi z rodzinnym stadem.

Charakter
Wilczak Saarloosa przejawia wiele cech wilczych. Ma silny instynkt stadny, dlatego mocno wiąże się ze swoją rodziną i nie lubi być pozostawiany sam. Oczywiście trzeba go do tego przyzwyczajać, ale przedstawiciel tej rasy nie powinien trafiać do osób spędzających wiele godzin poza domem. Z nudów lub tęsknoty może narobić szkód.
Saarloosy dobrze dogadują się z obcymi psami, bo mają doskonale wykształcony język ciała i świetnie czytają go u pobratymców. Mogą żyć w stadzie złożonym z osobników obu płci. Zdarza się jednak, że dwie suki, które miały już szczenięta, zapałają do siebie niechęcią – a to dlatego że w wilczym stadzie rozmnaża się tylko samica alfa.
Saarloosy wykazują też silny instynkt łowiecki, a podczas polowania współpracują jak wataha. Ten sam pies w domu może być przyjacielem mruczka, ale na dworze, gdy obudzą się instynkty, okazuje się dla niego niebezpieczny.

Umiejętności
Saarloosy sprawdzają się w sportach zaprzęgowych i jako psy rodzinne. Obdarzone są doskonałym węchem i wytrzymałością fizyczną. Sporadycznie trenują agility lub posłuszeństwo sportowe.

Szkolenie i wychowanie
Osoby przyzwyczajone do szkolenia owczarków mogą się poczuć rozczarowane, kiedy saarloos odmówi wielokrotnego powtarzania tej samej komendy. To pies inteligentny, wymagający zajęcia umysłowego, ale nie jest szczególnie nastawiony na wykonywanie poleceń człowieka.
W dodatku nie znosi przymusu – może się zamknąć w sobie i zacząć reagować na trenera lękiem. Szkolenie go wymaga cierpliwości i delikatności. Saarloosy są uparte i łatwo przyjmują schematy zachowań – trener musi być bardziej uparty od psa!
Problemów mogą nastręczać reakcje tego psa na obce osoby i nowe sytuacje. Dlatego niezwykle ważna jest staranna socjalizacja już u hodowcy. Szczenięta do ósmego tygodnia życia nie powinny jeszcze okazywać naturalnej dla rasy nieufności. Jeśli chowają się po kątach, lepiej zrezygnować z zakupu.
Nawet dobrze socjalizowany saarloos może jednak nagle zacząć reagować niepewnością na nieznane sytuacje. Warto wiedzieć, że kiedy się mocno czegoś przestraszy, to jego naturalnym odruchem jest ucieczka, a nie agresja. Z drugiej strony to pies bardzo rodzinny. Wobec dzieci, które zna, jest zazwyczaj delikatny i cierpliwy, podobnie jak wilk wobec młodych.

Dla kogo ta rasa
Wilczak Saarloosa powinien trafić do osoby, która będzie poświęcać mu dużo czasu. Pies ten odczuwa dużą potrzebę ruchu, dlatego najlepiej, by właściciel był aktywny i zapewniał mu przynajmniej długie spacery. Można też uprawiać z nim sporty zaprzęgowe.

Wady
przejawia dużo cech wilczych – takich jak nieufność, a nawet lękliwość oraz niechęć do wielokrotnego wykonywania poleceń
nie znosi przymusu
wymaga intensywnej socjalizacji
ma silny instynkt łowiecki
z nudów może być niszczycielem

Zalety
w razie lęku reaguje raczej ucieczką niż agresją
dobrze dogaduje się z innymi psami
jest tolerancyjny wobec dzieci z własnego „stada”
nieskomplikowany w pielęgnacji

Zdrowie
Suki tej rasy zazwyczaj mają cieczkę raz w roku, co jest spuścizną po wilku i łączy saarloosa z rasami pierwotnymi. Może ona trwać nawet do sześciu tygodni. Również samce, podobnie jak wilki, bywają płodne sezonowo (gdy w stadzie nie ma płodnej suki, obniża się poziom ich hormonów płciowych). Obie płcie późno dojrzewają (pierwsza cieczka w wieku 15-18 miesięcy).
Saarloosy są zdrowe i odporne, ale zdarzają się problemy o podłożu genetycznym – głównie choroby oczu (np. postępujący zanik siatkówki). Dlatego psy hodowlane warto badać pod tym kątem. Ostrożnie należy stosować u saarlosów narkozę. Często występującą przypadłością jest choroba lokomocyjna.

Żywienie
Saarlos nie jest specjalnie wymagający pod względem żywienia. Dobrze służy mu dieta BARF.

Pielęgnacja
Pielęgnacja saarloosa nie jest uciążliwa, jednak dwa razy w roku pies ten obficie linieje. Szczególnie zrzucanie zimowego podszerstka może być utrapieniem. Zwierzak wymaga wtedy codziennego wyczesywania. Poza tym okresem wystarczy mu szczotkowanie mniej więcej raz na dwa tygodnie.

Ciekawostki o rasie
W odróżnieniu od czechosłowackich kuzynów saarloosy występują nie tylko w klasycznej maści wilczastej, ale także w umaszczeniu leśno-brązowym i białym do jasnokremowego.
Dość popularna maść leśno-brązowa to maść wilczasta, w której pigment czarny został zastąpiony brązowym. Za to maść białą można dziś spotkać niezwykle rzadko.