Pudel miniaturowy

Pudel miniaturowy
Pudel miniaturowy jest bardzo bystry, wesoły, czuły i nieagresywny, ale przy tym dość delikatny psychicznie. Błyskawicznie się uczy. Miniaturowy jest bardziej ruchliwy niż duży czy średni.

Charakter
Pierwotnie pudle wyhodowano jako psy myśliwskie. FCI wyróżnia cztery odmiany pudli: duże, średnie, miniaturowe i toye. Z kolei w krajach anglosaskich dzieli się rasę na trzy odmiany (standardowe – powyżej 38 cm, miniaturowe – 28-38 cm, i toye – poniżej 28 cm) i za zgodne z wzorcem uznaje się wszystkie jednolite umaszczenia, co w praktyce poszerza nieco gamę maści, np. o kolor kremowy.
W niektórych krajach istnieją kluby akceptujące pudle łaciate lub z podpalaniami. Choć wszyscy przedstawiciele rasy mają podobne charaktery, to istnieją jednak pewne różnice: duże pudle są spokojniejsze, a miniatury i toye ruchliwsze.
Pudel miniaturowy to pies przyjazny wobec ludzi, towarzyski, który bardzo przywiązuje się do domowników – zarówno dwu-, jak i czworonożnych. Bywa zazdrosny o uwagę właściciela. W większości przedstawiciele tej rasy są pozytywnie nastawieni do otoczenia. Lubią się bawić z dziećmi, pobratymcami i innymi zwierzętami. Trzeba jednak pamiętać, że w rasie występuje duże zróżnicowanie i zdarzają się zwierzęta asocjalne i strachliwe.
Pozostawiony sam pudel próbuje zwrócić na siebie uwagę, np. szczekaniem czy przynoszeniem zabawek. Jeśli zapewni mu się wystarczającą ilość ruchu i ćwiczeń, w domu jest niekłopotliwy. Znudzony może niszczyć przedmioty, przeszukiwać wszystkie kąty, otwierać szafki i torby, wskakiwać na meble. Warto zapewnić mu zajęcie w postaci choćby gryzaka czy trudnej do zniszczenia zabawki.

Umiejętności
Pudle wyhodowano jako zwierzęta pracujące. Ich przodkami były zapewne kudłate psy pasterskie. Później pudle służyły głównie jako psy myśliwskie.
Dziś pudle kojarzą się raczej z psami ozdobnymi, jednak nie utraciły nic ze swej inteligencji, cenionej zwłaszcza w krajach anglosaskich, gdzie psy te biorą udział w zawodach posłuszeństwa. Reszta Europy docenia głównie dwie najmniejsze odmiany rasy, sprawdzające się w agility.

Szkolenie i wychowanie
Jako zwierzę inteligentne i sprytne pudel bardzo szybko się uczy. Jest wrażliwy na bodźce zewnętrzne – nowe dźwięki i nieznane przedmioty. Sprawdza się w agility, obedience czy frisbee, jeśli odpowiednio się go zmotywuje.
Jest skoczny i zazwyczaj ma dobry popęd łupu. Inteligencja i ukierunkowanie na człowieka sprawiają jednak, że pudle nie tylko szybko się uczą, ale też równie szybko szkolą swoich właścicieli.
W tej rasie istnieją duże możliwości dopasowania psa do swoich preferencji – zarówno w kwestii wyglądu (rozmiary, kolory, fryzury), jak i charakteru oraz temperamentu. Z pudlem miniaturowym nie poradzi sobie raczej osoba starsza i mało aktywna. To pies dla kogoś, kto lubi się dużo ruszać i nie przeraża go pielęgnacja szaty.

Wady
ruchliwy, wymaga sporo biegania
może być szczekliwy
bywa zazdrosny o właściciela
wymaga regularnej pielęgnacji

Zalety
miły towarzysz
bardzo podatny na szkolenie
można z nim uprawiać psie sporty
łagodny wobec ludzi i zwierząt
nie linieje

Zdrowie
Pudle to psy generalnie zdrowe, a miniatury są też jedną z najbardziej długowiecznych ras. Niektóre zwierzaki dożywają nawet 20 lat. Jednak i wśród nich zdarzają się dolegliwości.
Odpowiedzialni hodowcy badają swoje psy pod kątem genetycznie uwarunkowanych chorób oczu (PRA) i problemów z układem kostnym. Podobnie jak u innych ras miniaturowych zdarza się nawykowe zwichnięcie rzepki, ale także dysplazja biodrowa.

Żywienie
W przypadku pudla miniaturowego, podobnie jak innych ras tej wielkości, należy zwracać szczególną uwagę na zęby, ponieważ pieski te mają duże tendencje do odkładania kamienia nazębnego. Warto więc podawać psu gryzaki czyszczące zęby.

Pielęgnacja
Z pewnością nie powinien sprawiać sobie pudelka ktoś, kto nie lubi poświęcać dużo czasu na pielęgnację psa. Trzeba bowiem zainwestować w maszynkę do golenia albo kilka razy w roku odwiedzać z nim fryzjera. Po każdym spacerze należy przejrzeć sierść i usunąć z niej patyczki, liście itp.
Długa sierść zabezpiecza pudla przed zmianami pogody, ale kiedy jest obcięty na krótko i podczas mrozów, należy zakładać mu ubranko. W przeciwnym razie łatwo o przeziębienie, gdyż pies tej rasy nie ma podszerstka. Należy też kontrolować uszy, szczególnie po pływaniu, bo nie są one zbyt dobrze wentylowane.

Ciekawostki o rasie
O „pudłach” – jako psach pasterskich – wspomina klasyk polskiego przyrodoznawstwa ks. Krzysztof Kluk, autor czterotomowego dzieła „Zwierząt domowych i dzikich, osobliwie krajowych, historii naturalnej początki i gospodarstwo…” (1779-1780).
W tomie pierwszym czytamy: „Pudły pospolicie mierne, bardzo kudłate, są do nauczenia wszystkiego najsposobniejsze, tak że im się ledwie rozum przypisać może (…), ledwie nie znają myśli owczarza w zawracaniu owiec”.
Mianem „pudły” określano wtedy różne kudłate psy, a cytat ten często przytacza się w kontekście historii polskich owczarków nizinnych, które z pudlami mają wspólnych przodków.