Posokowiec bawarski

Posokowiec Bawarski

Soczystorudy, średniej wielkości pies o prostokątnej sylwetce, pokryty lśniącą, krótką sierścią. Obdarzony znakomitym węchem pomocnik myśliwego, z uwagi na swój przyjemny charakter coraz częściej występuje w roli psa towarzyszącego. Posokowiec jest inteligentny i chętnie współpracuje z człowiekiem, ale potrafi być też uparty. Rodzaj wykonywanej pracy wymagał od niego pewnej dozy samodzielności, dlatego czasami próbuje postawić na swoim. Od początku należy ćwiczyć z nim podstawowe posłuszeństwo.

Charakter
Chociaż posokowiec bawarski to typowy pies myśliwski, który powinien trafiać do ludzi zajmujących się łowiectwem, to jego nieodpartemu urokowi ulegają również osoby niezwiązane z tą dziedziną. Zrównoważony, energiczny, wesoły, z dużym temperamentem jest chętnie wybierany na towarzysza rodziny.
Nie zawsze jednak przyszli właściciele zdają sobie sprawę, że przedstawiciel tej rasy ma silny instynkt myśliwski, który może przysporzyć kłopotów, jeśli puszczony luzem zwierzak znajdzie ciekawy trop. Posokowiec potrzebuje dużo ruchu, zajęć i przestrzeni – nie wystarczy mu spacer na smyczy czy wypuszczenie do przydomowego ogródka.
To wulkan energii – chętnie aportuje, biega przy rowerze (nie należy jednak zmuszać go do takiego wysiłku przed ukończeniem pierwszego roku życia) czy towarzyszy właścicielowi w joggingu.
Mocno przywiązany do opiekuna, źle znosi samotność i brak uwagi. Pozostawienie go samemu sobie może spowodować, że stanie się nieposłuszny i uciążliwy dla otoczenia.
Posokowiec jest odważny, pewny siebie, niekiedy wręcz zapalczywy, co jest cechą pożądaną u psa myśliwskiego. Z natury nieagresywny, bywa powściągliwy i nieufny wobec nieznajomych. Dobrze dogaduje się z dziećmi, ale jego wychowaniem i szkoleniem powinna się zająć wyłącznie osoba dorosła.
Toleruje inne psy i może dzielić z nimi dom, zwłaszcza jeśli są tej samej rasy. Poprawnie układają się też jego stosunki z obcymi czworonogami, ale zaatakowany na pewno będzie się bronił.

Umiejętności
Posokowca bawarskiego wyhodowano do tropienia dolnym wiatrem postrzałków grubej zwierzyny – głównie dzików i jeleni. Jest wytrwały, pełen zapału, potrafi podjąć trop w każdych warunkach, niezależnie od pogody czy ukształtowania terenu.
Rasa poddawana jest próbom pracy – do uzyskania tytułu interchampiona (międzynarodowego championa piękności) konieczny jest dyplom użytkowości. Polski Związek Łowiecki co roku organizuje imprezy dla posokowców, które mają na celu sprawdzenie ich wrodzonych zdolności myśliwskich. Mogą brać w nich udział tylko psy rodowodowe, zarejestrowane w związku kynologicznym.
W konkursach pracy uczestniczą czworonogi powyżej dziewiątego miesiąca życia (nie ma określonej górnej granicy wieku). Farbę (krew zwierzyny) układa się dzień lub nawet dwa dni wcześniej na odcinku około kilometra. Czas przeznaczony na wypracowanie śladu zależy od jego wieku i wynosi od 45 minut do godziny. Oceniana jest praca psa na tropie, zachowanie przy martwej zwierzynie, posłuszeństwo wobec przewodnika, tzw. odłożenie – w czasie tej próby psa zostawia się samego w pozycji „siad” lub „waruj” i ocenia się jego reakcję na strzały. Dodatkowe punkty można zdobyć za oznajmianie (pies po odnalezieniu zdobyczy wraca do myśliwego i doprowadza go do niej) oraz oszczekiwanie (pies zostaje przy zwierzynie i oszczekuje ją).
Cieszące się w ostatnich latach dużo mniejszym zainteresowaniem próby pracy są przeznaczone dla psów w wieku od dziewięciu miesięcy do trzech lat. Przeprowadzane są w podobny sposób jak konkursy, ale psom stawia się mniejsze wymagania. Ścieżka śladu jest krótsza (ok. 600 m) i świeższa. Psy mają 45 minut na dotarcie po farbie do zwierzyny. W czasie próby ocenia się pracę na tropie, zachowanie przy martwej zwierzynie i posłuszeństwo.
Kolejnym sprawdzianem umiejętności posokowców jest praca w naturalnym łowisku. Wszystkie konkurencje przeprowadza się wyłącznie na tzw. czarnej stopie, czyli ziemi niepokrytej śniegiem. Sędziowie mogą przyznać dyplomy I, II lub III stopnia, w zależności od zdobytych ocen i liczby punktów.
Osoby niezainteresowane myślistwem, które chcą zapewnić swojemu pupilowi zajęcie, mogą uprawiać z nim niektóre sporty, np. agility, flyball, czy frisbee.

Szkolenie i wychowanie
Posokowiec jest inteligentny i chętnie współpracuje z człowiekiem, ale potrafi być też uparty. Rodzaj wykonywanej pracy wymagał od niego pewnej dozy samodzielności, dlatego czasami próbuje postawić na swoim. Od początku należy ćwiczyć z nim podstawowe posłuszeństwo, które jest niezbędne przy późniejszym szkoleniu użytkowym – przygotowanie psa do pracy w łowisku może trwać nawet kilka lat.
Szczenięta od pierwszych chwil w domu wymagają odpowiedniego wychowania i socjalizacji – bardzo przydatne są zajęcia w psim przedszkolu. Małego posokowca powinno się też zabierać w nowe miejsca, umożliwić mu kontakt z ludźmi, innymi psami, nieznanymi sytuacjami i dźwiękami. Dobrym wstępem do późniejszych lekcji tropienia jest zabawa w szukanie ukrytych smakołyków, podczas której szczenię uczy się wykorzystywać węch.

Dla kogo ta rasa
W wielu krajach posokowce bawarskie znajdują się wyłącznie w rękach myśliwych, w Polsce jest inaczej. Przedstawiciel tej rasy potrzebuje konsekwentnego, cierpliwego, aktywnego właściciela, który poświęci mu czas, zapewni odpowiednią ilość ruchu i zajęcia. Duże doświadczenie nie jest wymagane, chociaż wskazana jest podstawowa wiedza na temat wychowywania psów.

Wady
ma silny instynkt myśliwski, który może być kłopotliwy dla właściciela
samodzielny i dość uparty
bywa hałaśliwy
nie lubi samotności
w młodym wieku może przejawiać skłonności niszczycielskie

Zalety
mocno przywiązany do właściciela
aktywny i energiczny
doskonały pies użytkowy
inteligentny, chętnie współpracuje z człowiekiem
toleruje inne psy
łatwy w pielęgnacji

Zdrowie
Posokowiec bawarski to raczej zdrowa rasa. Sporadycznie mogą wystąpić skłonności do dysplazji stawów biodrowych (w wielu krajach bada się psy hodowlane w kierunku tej choroby, w Polsce nie ma takiego obowiązku).
Zamiłowanie posokowca do węszenia w trawie i zaroślach powoduje, że zdarzają mu się nawracające zapalenia spojówek oraz grudkowe zapalenie trzeciej powieki. Niektóre czworonogi wykazują skłonności do zbierania odpadków, co może prowadzić do kłopotów żołądkowych.
Możliwe są także uszkodzenia ogona spowodowane uderzaniem, np. o meble, a także inne urazy (zwichnięcia, zranienia) wynikające ze specyfiki pracy w trudnym terenie. Posokowiec miewa tendencję do odkładania się kamienia nazębnego, który trzeba systematycznie usuwać – można w tym celu podawać specjalne czyszczące gryzaki lub myć psu zęby pastą i szczoteczką.
Przedstawiciel tej rasy – choć sierść ma krótką – jest dość odporny na warunki atmosferyczne. Dobrze znosi zarówno niskie, jak i wysokie temperatury, choć niektóre posokowce nie przepadają za deszczem ani wilgocią.

Żywienie
Dieta posokowca powinna być dostosowana do jego trybu życia i aktywności. Psy pracujące potrzebują karmy wysokoenergetycznej, domowemu ulubieńcowi wystarczy jedzenie o średniej zawartości białka.
Można podawać gotową karmę wysokiej klasy dla średnich ras lub przygotowywać domowe posiłki, które należy uzupełnić odpowiednimi preparatami wapniowo-witaminowymi. Niektórzy hodowcy stosują też dietę BARF – naturalne, surowe pożywienie. Dzienną porcję można podzielić na dwa posiłki.

Akcesoria
Zabawki posokowca powinny być wykonane z mocnych materiałów – najlepiej z lanej gumy (piłki, ringo). Dobrze sprawdzają się też bawełniane sznury, ale nie należy się nimi przeciągać z szczeniakiem w okresie wymiany zębów, bo może to doprowadzić do deformacji zgryzu.
Na pierwsze spacery wyprowadzamy pupila w dobrze dopasowanej obroży i na smyczy – przydatne są długie linki z obrotowym karabińczykiem, ponieważ zapewniają psu swobodę ruchu, a jednocześnie pomagają w nauce przywoływania.
Szczenięta tej rasy często przejawiają skłonności do niszczenia przedmiotów, a pozostawione przez dłuższy czas bez nadzoru potrafią siać prawdziwe spustoszenie. Dlatego na czas nieobecności domowników można zamykać je w odpowiednio przygotowanej klatce.

Ciekawostki o rasie
Właścicielką posokowca bawarskiego jest aktorka Anna Powierza. Jej suczka ma na imię Moja.