Pointer

Pointer

Pointer to dość duży, krótkowłosy pies o niezwykle szlachetnej, eleganckiej sylwetce, obdarzony miłym charakterem, a zarazem zapalony myśliwy i pracuś. Miłośnicy tej rasy twierdzą, że są zarażeni nieuleczalną chorobą: pointerozą, objawiającą się nieustającą miłością do pointerów i potrzebą ich posiadania.

Charakter
Piękny pointer to przede wszystkim pies pracujący. Dopóki będziemy o tym pamiętać i patrzeć na niego przez pryzmat tej wiedzy, wszystko będzie w porządku. Zwierzak ten musi mieć stawiane zadania, którym będzie się starał sprostać – w pracy cechuje go bowiem duża ambicja i nieustępliwe dążenie do celu.
Ta jego cecha może być zaletą – na przykład dla myśliwego lub osoby zajmującej się psim sportem – ale także jest źródłem potencjalnych kłopotów. Niewybiegany pointer, któremu nie daje się możliwości rozwijania wrodzonych predyspozycji, może się stać niepodporządkowanym, trudnym do opanowania uciekinierem.
Pointer jest zwierzakiem bystrym, który chętnie i szybko się uczy. Ma dobrą pamięć oraz wspaniały węch. W domu zachowuje się spokojnie, szybko uczy się też zachowywania czystości.

Umiejętności
Nazwa rasy, pochodząca od angielskiego słowa „to point” – „wskazywać”, wiele mówi o sposobie pracy tego psa. Główne zadanie pointera to staranne przeszukanie pola – pod wiatr – i wskazanie myśliwemu znajdującej się na tym terenie zwierzyny, najczęściej bażantów i kuropatw. Pointer specjalizuje się bowiem w ptactwie. Pointery najlepiej pracują w tzw. suchym polu, czyli na lądzie, co nie znaczy, że nie można ich nauczyć pracy w wodzie. Większość przedstawicieli rasy dobrze aportuje, choć teoretycznie ich pierwotnym zadaniem było wystawianie zwierzyny pod strzał łowczego.
Ze sposobu pracy pochodzi utrwalone zjawisko tzw. stójki – pies, czując zapach zwierzyny w polu, zamiera w charakterystycznej pozycji, z wyprostowanym grzbietem, wyciągnięty jak struna, z uniesioną przednią łapą.
Czy osoba, która nie jest myśliwym, może jakoś inaczej spożytkować energię i umiejętności naszego bohatera? Oczywiście, że tak! Wszelkie rodzaje sportów związanych z szybkim poruszaniem się – bikejoring, skijoring, canicross – będą odpowiednie, podobnie jak agility, w którym to sporcie stosunkowo lekki, szybki i sprawny pointer na pewno da sobie radę.

Szkolenie i wychowanie
Pointer to pies bardzo inteligentny, który szybko i łatwo się uczy, natomiast bardzo źle reaguje na przemoc, szczególnie psychiczną. Szorstko traktowany zamyka się w sobie i nie bardzo chce wykonywać polecenia, co niedoświadczeni przewodnicy mylnie interpretują jako „upór”. Pointery dość szybko dojrzewają – choćby w porównaniu do swoich niemieckich kuzynów, wyżłów – dlatego pracę nad posłuszeństwem należy zaczynać wcześnie.

Psy te źle znoszą brutalność, dużo więcej osiągnie się z nimi odpowiednio manipulując nagrodami i pochwałami. Warto utrwalać wrodzoną u tego psa stójkę, nawet jeśli nie zamierzamy z nim polować. Zawsze przecież możemy wziąć udział w konkursach pracy psów myśliwskich.

Dla kogo ta rasa
Pointer jest doskonałym pomocnikiem myśliwego. Zresztą wielu hodowców tej rasy zajmuje się także łowiectwem. Jednak osoby nie mające wiele wspólnego z polowaniami również znajdą w nim wspaniałego towarzysza, pod warunkiem że są ludźmi aktywnymi i bardzo lubią wycieczki poza miasto (lub tam mieszkają).
Pointer jest bowiem typowym psem dużych przestrzeni. Może być dobrym towarzyszem rodziny z dziećmi, jednak wówczas dorośli powinni wygospodarować odpowiednio dużo czasu, żeby zapewnić pointerowi zajęcie i możliwość wybiegania się.
Rasa nie nadaje się dla osób starszych. Nie sprawdzi się także u kogoś, kto chce mieć w psie realnego obrońcę – nie do takich zadań był pointer stworzony.

Wady
niezbyt duża odporność na niesprzyjające warunki atmosferyczne, głównie na mróz
u niektórych osobników zbytnia wrażliwość
silny popęd łowiecki, co jest wadą w warunkach „cywilnych”
nieopanowanie, gdy pojawia się perspektywa pracy

Zalety
inteligentny
czuły i delikatny wobec dzieci
uczuciowy
szybki i sprawny
silny popęd łowiecki, co jest zaletą dla myśliwych

Zdrowie
Jak u większości sporych psów, należy się liczyć z możliwością wystąpienia dysplazji stawów biodrowych. Bywają linie dotknięte kataraktą bądź PRA (progressive retinal atrophy). W rasie przydarzają się też choroby serca, takie jak wrodzone zwężenie aorty. Warto zwrócić baczną uwagę na skórę, to taka pięta achillesowa pointerów – zdarzają się: zapalenie mieszków włosowych, pododermatitis, dysplazja mieszków włosowych czarnych.
Jednak generalnie pointery to zdrowe psy i, jak to się mówi, weterynarza widują na ogół jedynie przy okazji szczepień.

Żywienie
Ruchliwy i energiczny pointer ma spore wydatki energetyczne, toteż jego karma powinna pochodzić raczej z górnej półki. Ale uwaga! W tych okresach, w których pies ma mniej ruchu czy zajęcia, trzeba bardzo uważać na podawane mu porcje, bowiem wówczas miewa skłonności do tycia i w krótkim czasie potrafi się bardzo zaokrąglić.

Pielęgnacja
Pointer jest pod względem pielęgnacji mało kłopotliwy. W okresie linienia należy wyszczotkować psa (np. specjalną gumową szczotką), zaś raz na jakiś czas – wykąpać go. Linienie może być problematyczne dla osób wyjątkowo dbających o otoczenie, bo krótkie, ostre włosy pointera potrafią wbijać się we wszystkie tkaniny. Za to pies ten nie ma praktycznie wcale charakterystycznego „psiego” zapachu.

Akcesoria
To, czego na pewno będziemy potrzebowali jako właściciele młodego, obiecującego pointera, to długiej linki treningowej do nauczenia naszego zwierzaka perfekcyjnego przywołania. Tylko pod warunkiem opanowania przez niego tej sztuki można ze spokojnym sumieniem spuszczać psa ze smyczy. Przyda się też gwizdek do nauki przywołania awaryjnego.
Jednak nawet gdy nasz pointer będzie sprawiał wrażenie najlepiej ułożonego psa na świecie, powinien na stałe nosić adresówkę z numerem telefonu, ewentualnie też adresem. Tak na wszelki wypadek.

Źródło: Psy.pl