Pirenejski pies górski

Pirenejski Pies Górski

Bardzo duży, wykorzystywany głównie w roli stróża posesji pies o gęstym, grubym, długim futrze. Swoją rodzinę darzy dużym przywiązaniem i jest wobec niej opiekuńczy, choć nie jest przesadnie czuły. Wobec obcych obojętny z odcieniem nieufności. Jak wskazuje nazwa, pirenejski pies górski, określany też mianem dużego psa pirenejskiego, pochodzi z Pirenejów – pasma górskiego położonego na granicy Francji i Hiszpanii.

Charakter
Pirenejski pies górski to jeden z tzw. dużych strażników stad. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) zakwalifikowała czworonogi tej rasy jako molosy typu górskiego (choć nie wszystkie pracują w górach). Wyhodowano je do pilnowania stad owiec, kóz czy bydła.

Umiejętności
Dziś duży pies pirenejski nadal pracuje przy stadach w swojej ojczyźnie i – coraz częściej – również w Stanach Zjednoczonych. Poza tym jest towarzyszem rodziny i efektownym psem wystawowym. To zwierzak spokojny, zrównoważony, czuły i opiekuńczy wobec członków rodziny, szczególnie słabszych. Jego opieka rozciąga się także na inne domowe zwierzęta: koty, chomiki…
Generalnie pirenejczyki nie mają silnego instynktu łowieckiego, ale czasem polują na dzikie gryzonie. W domu dogadują się także z innymi psami, wyjątek mogą stanowić dwa dominujące samce.
Wobec obcych ludzi i czworonogów spotykanych na spacerach pirenejczyk jest tolerancyjny. Jednak gdy pilnuje istot (zwierząt czy członków rodziny) powierzonych jego opiece, ten zwykle spokojny misio potrafi się przeistoczyć w szarżującego niedźwiedzia.
Jakiś czas temu w Stanach Zjednoczonych głośna była sprawa pogryzienia przez dwa pirenejczyki rowerzystki przejeżdżającej w pobliżu pilnowanego przez nie stada owiec. Sąd zakazał pasterzowi używania do ochrony owiec psów. W efekcie w krótkim czasie utracił on ponad jedną czwartą stada za sprawą kojotów. Ten przykład pokazuje, jak bardzo te psy są skuteczne.
W Stanach Zjednoczonych opiekuńczość i delikatność pirenejczyków wobec słabszych bywa także wykorzystywana w szpitalach i domach opieki.

Szkolenie i wychowanie
Pirenejczyk jest bardzo inteligentny, jednak umiarkowanie podatny na szkolenie. Spędzając długie godziny sam na sam ze stadem, często musiał samodzielnie podejmować decyzje o podjęciu interwencji. Dlatego jest dosyć niezależny i uparty. Cechuje go również silna osobowość (i siła fizyczna!), dlatego jego przewodnikiem powinna być osoba doświadczona, stanowcza i konsekwentna.
Pies chętnie będzie wykonywał polecenia człowieka, któremu ufa. Dlatego trzeba pamiętać o okazywaniu czworonogowi uczucia. Stanowczość nie oznacza „zimnego wychowu”.

Dla kogo ta rasa
Najlepszym miejscem dla pirenejczyka jest dom z ogrodem – i to nie ze względu na potrzebę ruchu, gdyż nie jest ona szczególnie wybujała u tej rasy. Psy pilnujące stad większość czasu spędzają, leżąc i obserwując okolicę, ewentualnie spokojnie ją patrolując. Jednak gabaryty tego psa, potrzeba przestrzeni i chęć pilnowania absolutnie nie czynią z niego dobrego kandydata na mieszczucha.
Pirenejczyk może mieszkać w kojcu, ale powinien mieć zapewniony stały kontakt z rodziną. Jeśli zależy nam na tym, aby spełniał swoje pierwotne zadanie i pilnował stada, powinien być od szczeniaka wychowywany w owczarni, aby uznał owce za swoją rodzinę.

Wady
uparty i niezależny
kosztowny w utrzymaniu
jego pielęgnacja bywa dosyć czasochłonna

Zalety
doskonały stróż i obrońca
bardzo przywiązany do właścicieli
opiekuńczy wobec dzieci
mało szczekliwy

Zdrowie
Co ciekawe, pirenejczyki rodzą się z łatami, zwykle na głowie, w kolorze szarym, rudym lub borsuczym. Znaczenia te zazwyczaj bledną z wiekiem i stają się brudnożółte.
Całkiem białe psy są mniej pożądane, bo często mają niedopigmentowany nos oraz powieki i są bardziej narażone na głuchotę. Poza tym to zdrowa i odporna rasa, podatna tylko na dysplazję.

Żywienie
Szczenięta pirenejczyka nie powinny być przekarmiane, bo zwiększa to ryzyko wystąpienia dysplazji. Szczenięciu należy zapewnić wysokogatunkową i dobrze zbilansowaną karmę, gwarantującą prawidłowy przyrost masy mięśniowej.
Po zakończeniu intensywnego okresu wzrostu, który trwa mniej więcej do zakończenia pierwszego roku życia, jego potrzeby żywieniowe zmniejszają się, a często ulubionym przysmakiem, wzorem przodków, są wszelkiego rodzaju produkty mleczne.

Pielęgnacja
Sierść pirenejczyka należy do samoczyszczących. Wystarczy wyczesać go raz na tydzień, częściej w okresie linienia, które ma miejsce dwa razy do roku. Trzeba dbać o uszy, podatne na zapalenia wynikające z braku higieny i przycinać wilcze pazury na tylnych łapach (to cecha wymagana w tej rasie).

Ciekawostki o rasie
Najsłynniejszym pirenejskim psem górskim w literaturze i filmie jest Bella – suczka z książki Cécile Aubry pt. „Bella i Sebastian”. W 2013 roku nakręcono na podstawie tej książki film. W latach 1965-1970 powstał też serial o tym samym tytule, który był emitowany również w polskiej telewizji.
W roku 2015 ukazała się kontynuacja przygód Sebastiana oraz jego psa. Film zatytułowano „Bella i Sebastian 2”.