Ogar polski

Ogar Polski

Dość duży, krótkowłosy pies gończy, obecnie do towarzystwa, mocno zbudowany, o mało szlachetnej sylwetce, sprawny i energiczny, silny. Pewny siebie, zrównoważony, rzadko agresywny, na podejrzane hałasy w pobliżu domu reaguje ostrzegawczym szczekaniem. Na co dzień ogar jest typowym ulubieńcem rodziny – łagodnym, posłusznym, niehałaśliwym. Uśpiony instynkt myśliwski daje o sobie znać tylko wtedy, gdy jest celowo rozbudzany.

Charakter
Ogar polski to pies zrównoważony, o średnim temperamencie i przyjaznym usposobieniu. Uśpiony instynkt myśliwski daje o sobie znać tylko wtedy, gdy jest celowo rozbudzany. Na co dzień ogar jest typowym ulubieńcem rodziny – łagodnym, posłusznym, niehałaśliwym, łatwo przystosowującym się do różnych warunków. Bardzo się przywiązuje do właściciela, uwielbia pieszczoty, ma iście anielską cierpliwość do dzieci. Wymaga bliskiego kontaktu z człowiekiem. Pozostawiony samemu sobie może nabrać złych nawyków, np. skłonności do włóczęgostwa.
Chociaż jest oddany ludziom, to wykazuje pewną niezależność. Na spacerach zdarza mu się oddalać, ale nigdy nie traci kontaktu z właścicielem. Ciekawski i bystry, spełni funkcję psa stróżującego – ale nie obronnego, ponieważ agresja w stosunku do ludzi nie leży w jego naturze. Jest tolerancyjny wobec pobratymców i na ogół nie wszczyna awantur; zaakceptuje też inne zwierzęta domowe.
Ogar dobrze się czuje nawet w niewielkim mieszkaniu, jeśli tylko zapewni mu się odpowiednią ilość ruchu. To typ długodystansowca – wytrzymały, ale niezbyt szybki. Może towarzyszyć biegaczowi, jeźdźcowi lub rowerzyście. W domu jest mało absorbujący, dużo śpi.

Umiejętności
Ogary charakteryzują się wybitnym węchem, odpornością i doskonałą orientacją w terenie. Ich melodyjny głos – nazywany graniem – jest nieodłącznym elementem gonu, czyli pogoni za zwierzyną.
Dawniej ogary pracowały w złajach składających się z dwóch do sześciu sfor (sfora to dwa psy), do których dobierano je nie tylko według umiejętności, ale także rodzaju głosu – tak aby podczas pogoni brzmiały jak orkiestra. Kiedyś były psami gończymi na prawie każdą zwierzynę, dziś poluje się z nimi głównie na zające i dziki; można używać ich też jako posokowców i aporterów. Polski Związek Łowiecki organizuje konkursy, których celem jest sprawdzenie cech użytkowych tej rasy – dyplom z krajowego konkursu jest jednym z warunków uzyskania tytułu interchampiona.
Obecnie ogary polskie to głównie psy rodzinne. Nadają się do szkolenia PT (pies towarzyszący) i PTT (pies towarzysząco-tropiący). Mogą pracować jako psy gruzowiskowe i lawinowe; niektóre sprawdzą się też w dogoterapii.

Szkolenie i wychowanie
Ogar jest pojętny, chętnie wykonuje polecenia, ale nie należy oczekiwać od niego bezwzględnego posłuszeństwa w każdej sytuacji. Naukę trzeba rozpocząć już z małym szczeniakiem i zadbać o jego staranną socjalizację.
Szkolenie nie może być monotonne, ponieważ przedstawiciel tej rasy szybko się nudzi – najlepiej uczy się poprzez zabawę lub naśladując inne czworonogi, dlatego bardzo przydatne jest towarzystwo dobrze ułożonego psa.

Dla kogo ta rasa
Pies tej rasy nie jest trudny w wychowaniu, poradzi sobie z nim nawet początkujący właściciel – pod warunkiem że nie będzie oczekiwał ślepego posłuszeństwa i wcześnie rozpocznie szkolenie. Jest to odpowiedni przyjaciel zarówno dla osób spokojnych, jak i aktywnych, które poświęcą mu dużo czasu.

Wady
wymaga starannej socjalizacji ze względu na sporą wrażliwość na bodźce (np. hałas, zapach)
łatwo przeoczyć dolegliwość z powodu dużej odporności na ból

Zalety
doskonały pies rodzinny
cierpliwy wobec dzieci
tolerancyjny w stosunku do innych psów
ma uśpiony instynkt myśliwski
dobry stróż
łatwy w pielęgnacji
niedrogi w utrzymaniu

Zdrowie
To zwierzak bardzo odporny. Czasem zdarzają się wady ustawienia powiek (wywinięcie i podwinięcie) – zwykle są one związane z budową czaszki, więc z ewentualną interwencją chirurgiczną lepiej zaczekać do chwili, gdy zakończy się rozwój fizyczny.
Raz na jakiś czas powinno się skontrolować uszy. Ogar jest mało wrażliwy na ból, dlatego należy go uważnie obserwować, aby nie przeoczyć dolegliwości. Suczki miewają skłonności do tycia.

Żywienie
Ogar nie jest wybredny, bywa wręcz łakomczuchem. Jego dieta powinna być dostosowana do trybu życia. Pies pracujący potrzebuje karmy wysokoenergetycznej, ale domowemu pupilowi należy zapewnić pożywienie z mniejszą zawartością białka i tłuszczu. Można podawać suchą karmę lub posiłki przygotowane samodzielnie z dodatkiem preparatów wapniowo-witaminowych.

Pielęgnacja
Ogar nie wymaga skomplikowanej pielęgnacji; sierść wystarczy wyczesać raz na jakiś czas, na co dzień można przetrzeć wilgotną szmatką. Kąpiel w miarę potrzeby w szamponie dla psów krótkowłosych.

Ciekawostki o rasie
Zaletą ogara polskiego jest uśpiony instynkt myśliwski. Dzięki temu można się cieszyć tym psem jako typowym ulubieńcem rodziny – łagodnym, posłusznym, niehałaśliwym.
Jest pewne zamieszanie z nomenklaturą obcojęzyczną dwóch polskich ras psów gończych. Ogar polski został uznany jako pierwszy i po angielsku nadano mu nazwę Polish hound, przy czym słowo hound oznacza psa gończego w szerokim rozumieniu i zwykle tłumaczone jest po prostu jako „gończy”.
Gończy polski (czarny podpalany kuzyn, mniejszy od ogara) został uznany później, więc trzeba było wymyślić mu jakąś inną nazwę po angielsku. Obecnie w wersji angielskiej wzorca figuruje pod oficjalną nazwą Polish hunting dog, czyli polski pies myśliwski.