Mastif tybetański

Mastif tybetański

Mastif tybetański to potężny, mocny, bogato owłosiony molos typu górskiego, często uważany za przodka innych ras molosowatych. Doskonały stróż, obdarzony silnym i niezależnym charakterem. Bardzo przywiązany do rodziny, długo zachowuje dobrą kondycję i młodzieńczy temperament.

Charakter
Mastif tybetański to rasa, która zachowała wiele cech pierwotnych, takich jak niezależność i samodzielność. Równocześnie psy tej rasy bardzo przywiązują się do swoich opiekunów – członków rodziny traktują z delikatnością i potrafią być w stosunku do nich bardzo cierpliwe. Mastif tybetański lubi towarzystwo swojego człowieka i chętnie uczestniczy w życiu domowym.
Mastif tybetański ma bardzo złożoną psychikę. Jest niezależny, ale bardzo przywiązany do ludzkiej rodziny, dumny i poważny, ale także chętny do zabawy – zarówno z innymi psami, jak i ludźmi. Nawet dojrzały, pełen godności przedstawiciel rasy mastif tybetański potrafi nagle zamienić się w baraszkującego misia. Wynika to z tego, że psy te późno dojrzewają – suki w wieku ok. 2-3 lat, psy dopiero w wieku ok. 4 lat.
Nieumiejętnie prowadzony mastif tybetański może stać się agresywny wobec obcych ludzi, szczególnie na własnym terenie. Również psy pochodzące z pseudohodowli lub dorastające w złych warunkach mogą być niewyobrażalnie problematyczne. Ze względu na spore rozmiary, agresywne mastify stanowią ogromne zagrożenie i trudno je opanować. Psy tej rasy potrzebują zajmującego, interesującego zajęcia – znudzone potrafią stać się prawdziwymi niszczycielami i zdewastować nie tylko dom, ale także ogród.

Umiejętności
W obecności właściciela mastify na ogół przyjaźnie witają gości. Należy jednak pamiętać, że ten sam pies pod nieobecność właściciela będzie starał się bronić swojego terytorium. Mastifów nie trzeba uczyć pilnowania terenu, tę cechę mają wrodzoną od stuleci.

Szkolenie i wychowanie
Mastif tybetański nie należy do psów, które łatwo poddają się szkoleniu. Wyjątkowo niezależne i inteligentne, niechętnie będą wykonywać komendy nawet za jedzenie czy zabawki. Jednak stosowanie wobec nich przymusu może spowodować, że pies stanie się agresywny. Szkolenie powinno więc opierać się na dobrej relacji z psem, wzajemnym szacunku i być tak zaplanowane, by nie nudziło psa. Dlatego opiekun powinien wykazywać się dużą dozą cierpliwości i poczuciem humoru.
Szczeniaka mastifa tybetańskiego należy socjalizować – tak jak każdego innego psa. Pod żadnym pozorem nie należy zamykać go w ogrodzie. Mimo swojej terytorialności i zamiłowania do patrolowania wyznaczonego terenu, pies ten powinien wychodzić na częste spacery, na których będzie miał kontakt zarówno z innymi psami, jak i obcymi ludźmi. Odizolowanie mastifa tybetańskiego od świata zewnętrznego i brak socjalizacji mogą skutkować trudną do opanowania agresją.

Dla kogo ta rasa
Mastif tybetański powinien trafić w ręce doświadczonego, konsekwentnego opiekuna. Silny, niezależny pies nie nadaje się dla osób starszych lub rodzin z małymi dziećmi. Ze względu na duże rozmiary i silny instynkt terytorialny mastif tybetański nie będzie też dobrym wyborem dla osób, które mieszkają w bloku.

Wady
silny i niezależny
trudny do wyszkolenia
niektóre osobniki bywają bardzo agresywne
może przeskoczyć nawet wysokie ogrodzenie
zostawiony na noc w ogrodzie może donośnie szczekać
nie nadaje się do mieszkania
wymaga starannej socjalizacji

Zalety
doskonały stróż
bardzo przywiązany do rodziny
zdrowy i odporny
długo zachowuje młodzieńczy temperament

Zdrowie
Mastif tybetański to stosunkowo zdrowa i odporna na choroby rasa psów. Spośród chorób o podłożu genetycznym zdarza się dysplazja biodrowa i łokciowa. Mogą zdarzyć się także choroby oczu (entropium, ektropium) i niedoczynność tarczycy. Suki tej rasy mają cieczkę tylko raz w roku. Trwa ona jednak dłużej niż u innych psów – owulacja następuje zwykle pomiędzy dwudziestym a dwudziestym piątym dniem cieczki. Należy więc suczkę dłużej mieć na oku, aby uniknąć niepożądanej ciąży.

Żywienie
Mastif tybetański nie jest psem wybrednym, ale nie ma też skłonności do zbytniego objadania się. Niektóre psy tej rasy mogą być jednak wyjątkowymi niejadkami i będą jeść tylko wtedy, kiedy faktycznie są głodne. Nie należy się tym zbytnio martwić, o ile psiak zachowuje prawidłową wagę i nie zaczyna gwałtownie chudnąć. Wystrzegać się trzeba także nadwagi, która u tak dużych psów jak mastif tybetański może być szczególnie groźna i nadmiernie obciążać stawy. O szczupłą sylwetkę należy dbać także w okresie szczenięcym.
Psy tej rasy można karmić zarówno dobrej jakości karmą suchą, mokrą, jak i posiłkami przygotowywanymi w domu. W przypadku diety domowej należy pamiętać o odpowiednich suplementach i dodatkach mineralnych, które zapewnią psu prawidłowy wzrost i zdrową okrywę włosową.

Pielęgnacja
Mastif tybetański nie wymaga skomplikowanej pielęgnacji. Gęstą sierść należy dokładnie wyczesywać przynajmniej raz w tygodniu. W okresach linienia, czyli dwa razy do roku, warto robić to codziennie. Psy, które mają okazję spacerować w bardziej „dzikich” terenach, mogą mieć skłonność do zbierania rzepów – należy od razu je usuwać, w innym razie konieczne może być wycięcie dużej ilości futra. Należy też regularnie kontrolować stan oczu, pazurów i uszu.

Akcesoria
Psa rasy mastif tybetański na spacery należy wyprowadzać w szerokiej, solidnej obroży lub szelkach stworzonych specjalnie dla psów o tak gęstym futrze. Smycz powinna być standardowa, o długości minimum 5 metrów i zaopatrzona w porządne karabińczyki. Psiaka warto też wyposażyć w wygodny kaganiec fizjologiczny.
Posłanie dla mastifa tybetańskiego powinno być na tyle duże, by psiak mógł się na nim bez problemu wyciągnąć. Do czesania gęstej sierści najlepiej nada się szczotka o długich, metalowych pinach oraz grzebień o dużym rozstawie zębów. Wypadający podczas linienia podszerstek najskuteczniej wyczesze trymer hakowy lub furminator do długiej sierści.

Źródło: Psy.pl