Mastif angielski

Mastif Angielski

Ogromny, mocno zbudowany pies o mocnym kośćcu, krótkowłosy. Spokojny i flegmatyczny z natury, cierpliwy wobec dzieci, na ogół zrównoważony, obecnie pełni funkcję towarzysza rodziny i odstraszającego wyglądem obrońcy.

Charakter
Mastif angielski ma łagodne usposobienie, ale silny charakter. Jest zrównoważony i nieco flegmatyczny, choć gdy pojawia się zagrożenie, reaguje zaskakująco szybko. Wymaga bliskiego kontaktu z człowiekiem, źle znosi samotność i dość trudno przystosowuje się do nowych warunków, dlatego nie powinien być narażony na zmianę właściciela.
To pies bardzo mocno związany z rodziną, dlatego znacznie większą wagę przywiązuje do ochrony ludzi niż terenu. Jednak sprawdza się też w roli stróża, jest czujny, ale nie hałaśliwy – już same jego rozmiary skutecznie odstraszają intruzów. Świetnie się dogaduje z dziećmi, jest opiekuńczy i wyrozumiały – jednak jego wielkość i siła nakazują kontrolować ich wspólne zabawy.
Niewątpliwą zaletą tej rasy jest brak nieuzasadnionej agresji wobec innych zwierząt. Ten pies jest świadomy swojej siły i jej nie nadużywa, ale zaatakowany potrafi być groźnym przeciwnikiem.
Mastify nie potrzebują intensywnych treningów. Nadmierny wysiłek nie jest wskazany szczególnie w wypadku szczeniąt – należy unikać zbyt dużej ilości ruchu i chodzenia po schodach. Po spacerach pies zwykle zajmuje w domu swoje ulubione miejsce i odpoczywa.

Umiejętności
Dawne mastify były psami bojowymi, wykorzystywano je także do walk z drapieżnikami na arenie i do polowania na niedźwiedzie i wilki. Pilnowały zarówno dużych majątków ziemskich, jak i chat biedaków. W wypadku tych ostatnich zwykle dwie rodziny miały jednego psa ze względu na koszty jego utrzymania. Współczesny mastif to głównie pies do towarzystwa, obrońca i stróż.

Szkolenie i wychowanie
Czworonóg tej rasy jest inteligentny, szybko się uczy, chętnie wykonuje polecenia. Szkolenie go wymaga jednak konsekwencji i pozytywnych bodźców – na początku nauki dobrze się sprawdzają smakołyki. Z uwagi na potężne rozmiary psa trzeba zadbać o to, by wcześnie poznał podstawy posłuszeństwa. Nie jest trudny do ułożenia, ale potrzebuje stanowczego, choć niepozbawionego ciepła podejścia.

Dla kogo ta rasa
Mastif chętnie się podporządkowuje, dlatego właściciele, którzy mają podstawową wiedzę o psach, powinni sobie z nim poradzić. Wymaga jednak sporo uwagi i konsekwencji.

Wady
kosztowny w utrzymaniu
czasami bywa uparty
nieco się ślini

Zalety
przywiązany do rodziny
lubi dzieci
czujny, wspaniały obrońca
inteligentny i podatny na podstawowe szkolenie
łatwy w pielęgnacji
nie potrzebuje intensywnych treningów
nie wykazuje nieuzasadnionej agresji

Zdrowie
Mastif nie jest psem chorowitym, jednak jak wszystkie duże rasy może cierpieć na dysplazję stawów biodrowych (rzadziej łokciowych) oraz rozszerzenie i skręt żołądka. Sporadycznie zdarzają się też wady ustawienia powiek (wywinięcie i podwinięcie).
Przypadłością rasy są tzw. modzele, czyli narośla, które tworzą się w okolicach łokci i nadgarstków. Miękkie posłanie i smarowanie zmienionych miejsc odpowiednimi maściami pomagają zapobiec ich powstawaniu.

Żywienie
Wbrew pozorom średnio ruchliwy mastif nie potrzebuje dużych ilości pożywienia. Dieta dorosłego czworonoga powinna być dostosowana do jego trybu życia, a dzienna porcja podzielona przynajmniej na dwa posiłki. Szczenięta są dość kosztowne w utrzymaniu – długo się rozwijają (do około dwu lat), ale najszybciej rosną do roku, niekiedy osiągając w tym czasie wagę nawet 80 kg.
Dlatego oprócz karmy wysokiej jakości dla ras olbrzymich podaje się im preparaty chroniące stawy; wielu hodowców poleca też zwykłą żelatynę. Po jedzeniu mastifowi trzeba zapewnić co najmniej godzinny odpoczynek.

Pielęgnacja
Dorosłego psa wystarczy czesać raz w tygodniu; w okresie linienia częściej. Należy sprawdzać uszy, systematycznie usuwać kamień nazębny, jeśli pies ma do niego skłonności, i skracać pazury, jeżeli nie ścierają się same.

Ciekawostki o rasie
Mastifem angielskim był niezapomniany Saba z powieści Henryka Sienkiewicza „W pustyni i w puszczy”. Niestety, kiedy kręcono pierwszą ekranizację książki (1973), w Polsce nie było ani jednego przedstawiciela tej rasy, dlatego Sabę zagrały dwa dogi niemieckie.
Także w drugiej ekranizacji (2001) Sabę zagrał dog niemiecki, prawdopodobnie ze względu na fakt, iż trudy filmowania mogłyby przerosnąć współczesnego mastifa.