Islandzki szpic pasterski

Islandzki szpic pasterski

Islandzki szpic pasterski to jedyna islandzka rasa psów. Średniej wielkości szpic jest wykorzystywany do zaganiania zwierząt i stróżowania. Występuje w odmianie długo- i (znacznie rzadszej) krótkowłosej, w różnych umaszczeniach. Miły pies do towarzystwa.

Charakter
Islandzki szpic pasterski jest psem o uroczym charakterze. Wesoły, przyjacielski, bardzo przywiązuje się do właściciela. Ponieważ na Islandii, poza nielicznymi lisami, prawie nie ma dużych drapieżników, nie było zapotrzebowania na psa myśliwskiego. W związku z tym szpic islandzki jest w zasadzie pozbawiony instynktu myśliwskiego, nie ma tendencji do włóczęgostwa i kłusownictwa.

Umiejętności
Na Islandii zadaniem tych psów było przede wszystkim odnalezienie przed nastaniem surowej zimy i spędzenie na farmy owiec pasących się na rozległych górskich pastwiskach. Psy często musiały pracować samodzielnie, bez wskazówek człowieka. Wiele z nich do dziś wykonuje tę ciężką pracę.
Szpic islandzki posiada też silny instynkt stróżowania. Kiedy nie zaganiał stad, używano go jako stróża domu i obejścia.

Szkolenie i wychowanie
Pośród szpiców uważany jest za jednego z najlepszych psów rodzinnych. W porównaniu z innymi rasami szpiców, on i jego najbliższy kuzyn, buhund, są psami najłatwiejszymi do ułożenia, najmniej niezależnymi. Instynkt stróżowania objawia się u nich głównie ostrzegawczym szczekaniem.

Dla kogo ta rasa
Islandzki szpic pasterski powinien zadowolić każdego miłośnika psów ceniącego naturalne piękno i poszukującego miłego towarzysza, który sprawdzi się także w roli stróża.

Wady
nieco niezależny
ma tendencje do szczekliwości
intensywnie linieje

Zalety
łatwy do ułożenia
bardzo przywiązany do rodziny
w domu jest spokojny i nie narzuca się
dobry stróż
nie wykazuje niepotrzebnej agresji wobec ludzi i zwierząt

Zdrowie
Islandzkie szpice pasterskie należą do ras generalnie zdrowych. Nie stwierdzono u nich typowych dla rasy chorób genetycznych. Bez problemu dożywają 12-15, a niektóre nawet 20 lat. Spośród problemów o podłożu genetycznym najczęściej zdarza się dysplazja stawów biodrowych.
Zdarzają się problemy z oczami, takie jakie zaćma i distichiasis (nieprawidłowy wzrost rzęs w kierunku oka). Niekiedy występują niewielkie braki zębowe. Szczególnie w liniach duńskich zdarza się poważna choroba nerek, ale na szczęście jest ona generalnie bardzo rzadka.

Żywienie
Islandzkie szpice pasterskie nie są szczególnie wymagające pod tym względem, można je żywić zarówno gotowymi karmami, jak i pokarmem przygotowywanym w domu.

Pielęgnacja
Islandzkie szpice pasterskie wymagają szczotkowania raz na tydzień albo dwa, częściej w okresie linienia.

Źródło: Psy.pl