Doberman

Doberman

Doberman to dość duży, ale lekkiej, atletycznej budowy pies pokryty gęstą, lśniącą, krótką sierścią. Wyjątkowo sprawny fizycznie, energiczny i ruchliwy. Inteligentny, lubiący się uczyć, choć niezbyt uległy i cięty. Pobudliwy i szybki w reakcjach. Nieufny wobec obcych, dobry stróż. Wymaga doświadczonego przewodnika.

Charakter
Dobermany to psy bardzo dumne, o silnym charakterze, dużej wytrzymałości, obdarzone ogromnym temperamentem i nieprzeciętną sprawnością fizyczną. Cechy, które uczyniły je znanymi – wrodzona agresywność, ciętość oraz niewrażliwość na ból – w miarę rozwoju hodowli zostały znacznie złagodzone.
Dzisiejsze dobermany to zwierzęta o spokojniejszym usposobieniu, nie oznacza to jednak, że utraciły swoje zdolności obrończe. To psy jednego pana, ale pozostałych domowników traktują po przyjacielsku. Doberman jest opiekuńczy wobec dzieci, z którymi mieszka, ale nie przepada za obcymi maluchami, dlatego nie należy nadużywać jego cierpliwości.
Doberman jest psem wyhodowanym do pracy. Ma silną, atletyczną budowę i duszę sportowca. Potrzebuje dużo ruchu na świeżym powietrzu. Nie tylko wpłynie to korzystnie na jego muskulaturę, ale pozwoli także rozładować nadmiar energii. Doberman bez problemów dostosuje się również do życia w mieszkaniu. Jak większości psów bardzo odpowiada mu rola hołubionego kanapowca.
Pies rasy doberman wymaga bliskiego kontaktu z człowiekiem. Jest zwierzęciem towarzyskim, uczuciowym i bardzo często bywa zazdrosny o względy właściciela. Nie powinno się go izolować od rodziny. Pozbawiony możliwości przebywania z ludźmi i innymi zwierzętami doberman może stać się agresywny. Ma doskonałą pamięć i nawet po wielu latach nie zapomina doznanej krzywdy. Odznacza się wysoką pobudliwością – gdy doberman postanowi zaatakować, bardzo trudno odwieść go od tego zamiaru.

Umiejętności
Doberman jest bardzo czujny i doskonale pilnuje terenu, a umiarkowana hałaśliwość sprawia, że nie jest uciążliwy dla otoczenia. Nigdy nie szczeka bez wyraźnego powodu. Każdy intruz, który próbowałby wedrzeć się na jego terytorium, zostanie natychmiast unieszkodliwiony. Znawcy rasy doberman uważają, że te psy najlepiej pracują w grupach składających się z trzech lub czterech osobników.
Ze względu na walory użytkowe doberman znalazł zatrudnienie w policji, służbach granicznych, a nawet w oddziałach piechoty morskiej. Wykorzystuje się go do odnajdywania ludzi zasypanych pod gruzami, do ochrony prywatnych posiadłości, zakładów przemysłowych i magazynów, ale doberman głównie utrzymywany jest w charakterze psa do towarzystwa.

Szkolenie i wychowanie
Doberman jest inteligentny i pojętny, chętnie współpracuje z właścicielem. Jednak silny i niezależny charakter sprawia, że nie podporządkowuje się ślepo woli człowieka. Stosunki miedzy opiekunem i psem powinny opierać się na współpracy, a nie na łamaniu psychiki dobermana w myśl błędnie pojętej nauki posłuszeństwa.
Chcąc osiągnąć sukces wychowawczy i zapewnić naszemu ulubieńcowi prawidłowy rozwój, powinniśmy od pierwszych chwil pobytu szczenięcia rasy doberman w domu poświęcić mu dużo czasu i uwagi. Naukę należy rozpoczynać jak najwcześniej i nie stosować przymusu fizycznego. Szkolenie dobermana należałoby prowadzić pod okiem doświadczonego trenera. Nie wolno rozpoczynać szkolenia obronnego bez uzyskania przez dobermana pozytywnego wyniku w zakresie kursu podstawowego posłuszeństwa.

Dla kogo ta rasa
Doberman nie jest psem dla każdego. Potrzebuje przewodnika zrównoważonego, spokojnego, konsekwentnego i silnego psychicznie, który będzie potrafił poskromić niezależną naturę dobermana. Źle prowadzony doberman może być niebezpieczny nie tylko dla otoczenia, ale również dla swojej rodziny. Nie odnajdzie się u osoby, która często przebywa poza domem. Doberman nie powinien też mieszkać w przydomowym kojcu.

Wady
uparty
niezależny
bywa nadpobudliwy
źle prowadzony może być agresywny
wymaga doświadczonego opiekuna

Zalety
chętny do współpracy z człowiekiem
inteligentny
doskonały stróż
oddany właścicielowi
ma predyspozycje do szkolenia sportowego
łatwy w pielęgnacji

Zdrowie
Dobermany mają skłonności do nużycy i młodzieńczego zapalenia skóry, wad ustawienia powiek, zwyrodnień kręgów szyjnych kręgosłupa, chorób skóry na tle alergicznym i gronkowcowym, choroby von Willebranda i niedoczynności tarczycy. Jak u wielu dużych psów, zdarza się u nich dysplazja biodrowa i łokciowa.
W ostatnich latach dużo psów rasy doberman cierpi z powodu kardiomiopatii rozstrzeniowej. U samców często występują choroby prostaty, takie jak: torbiele gruczolakoraka gruczołu krokowego czy przerost gruczołu krokowego. Dlatego decydując się na psa rasy doberman, koniecznie musimy zwrócić uwagę na zdrowie jego rodziców oraz wyniki ich badań.

Żywienie
Żywienie dobermana nie nastręcza zazwyczaj kłopotów. Psy tej rasy mogą być żywione zarówno wysokiej jakości, wysokobiałkową karmą suchą i mokrą, jak i gotowanymi posiłkami lub dietą BARF. Nie można zapominać o odpowiedniej suplementacji – dobermany to rasa niezwykle wrażliwa na wszelkie niedobory.

Pielęgnacja
Pielęgnacja dobermana nie jest kłopotliwa. Jego krótka szata jest łatwa w utrzymaniu. Do wyczesywania sierści najlepiej używać gumowych szczotek lub rękawic z wypustkami, nakładanych na rękę. Przez brak podszerstka dobermany nie linieją, jednak ich krótkie, czarne włoski wbijają się w każdy materiał.
Psy rasy doberman nie zbierają brudu na sierści, a po intensywnym spacerze często wystarczy przetrzeć je ręcznikiem i przeczesać szczotką z kurzu i piachu. Należy regularnie kontrolować długość pazurów i w razie potrzeby je skracać. Na uwagę u rasy doberman zasługują także oczy i uszy, które powinny być czyszczone z zabrudzeń.

Akcesoria
Doberman to pies niezwykle silny, dlatego powinien być wyprowadzany w dobrze dopasowanych szelkach typu guard i na tradycyjnej smyczy o długości minimum 3 metrów. Najlepszym kagańcem dla dobermana będzie fizjologiczny, który umożliwi psu picie wody i swobodne dyszenie. Przydatna może okazać się także długa linka, która zapewni dobermanowi więcej swobody na dłuższych spacerach.
Legowisko dla dobermana powinno być odpowiedniej wielkości i umożliwiać psu swobodne rozciągnięcie się na leżąco. Psa tej rasy warto też przyzwyczaić do klatki kennelowej. Ze względu na brak podszerstka, w zimniejsze dni warto zakładać psu dobrze dopasowane psie ubranko.

Źródło: Psy.pl