Cocker spaniel angielski

Cocker Spaniel Angielski

Cocker spaniel angielski to niewielki pies o myśliwskim pochodzeniu, obecnie najczęściej wykorzystywany jako towarzysz rodziny. Pokryty długą sierścią, o pięknych dużych oczach i zwisających uszach. Bystry, ruchliwy, aktywny.

Charakter
Cocker spaniel angielski to pies o łagodnym usposobieniu, uczuciowy i przyjaźnie nastawiony do otoczenia, ale o sporym temperamencie. Agresja wobec ludzi czy pobratymców jest poważną wadą.
Przedstawiciel tej rasy mocno przywiązuje się do właściciela i źle znosi samotność. Bez problemu spędzi sam kilka godzin dziennie, jeśli go tego nauczymy, ale nie powinien być izolowany od rodziny czy trzymany w kojcu. Cockery dość łatwo przystosowują się do nowych warunków, dlatego dobrze wychowany pies nie przysporzy nam problemów podczas wakacyjnych wyjazdów.
Pies tej rasy jest cierpliwy, wesoły i niezmordowany w zabawie. Lepiej dogada się ze starszymi dziećmi, młodsze pociechy trzeba nauczyć odpowiedniego obchodzenia się z nim. Jako zwierzak czujny, ciekawski i spostrzegawczy sprawdzi się w roli stróża, ale nie należy oczekiwać od niego reakcji obronnych. Na ogół dobrze dogaduje się z psami i lubi życie w stadzie. Zaakceptuje też inne zwierzęta domowe.
Choć jest aktywny, ruchliwy i energiczny, może mieszkać w mieście, ale tylko jeśli zapewni się mu odpowiednio dużo spacerów i jakieś zajęcie. Buszowanie w zaroślach należy do jego ulubionych czynności, wykazuje też zamiłowanie do pływania i nurkowania. Wiele psów odznacza się dość silnym instynktem myśliwskim, o czym należy pamiętać, puszczając je luzem.

Umiejętności
Cocker spaniel angielski to pies wszechstronny użytkowo. Początkowo wykorzystywano go do wypłaszania ptaków w polu. Z czasem zaczęto wymagać od niego także aportowania zestrzelonego ptactwa z lądu i z wody, a nawet tropienia rannej grubej zwierzyny. Psy tej rasy podlegają próbom pracy, co oznacza, że do uzyskania tytułu międzynarodowego championa piękności (C.I.B.) wymagany jest dyplom z konkursów myśliwskich organizowanych przez Polski Związek Łowiecki.
Cocker spaniele angielskie nadają się do uprawiania niektórych psich sportów – doskonale radzą sobie w agility, można też z nimi ćwiczyć flyball, obedience albo taniec z psem.

Szkolenie i wychowanie
Cocker spaniel angielski dość łatwo się uczy. Dąży do przypodobania się właścicielowi, ale potrafi też być uparty i samodzielny, dlatego nie oczekujmy od niego bezwzględnego posłuszeństwa w każdej sytuacji. To pies skory do współpracy, jeśli nauka sprawia mu przyjemność i jest dla niego wyzwaniem. Cockery są dość łakome, ulubiony smakołyk będzie więc dla nich dodatkową motywacją.
Psa tej rasy należy traktować stanowczo, ale nigdy ostro. Niektóre cockery są skłonne do dominacji, dlatego od szczeniaka trzeba je konsekwentnie wychowywać i nie pozwalać im na wszystko. Pozostawione same sobie mogą niszczyć rzeczy i uprzykrzać życie sąsiadom, a zbytnie pobłażanie sprawi, że przestaną być posłuszne. Maluchy muszą mieć kontakt z pobratymcami, różnymi ludźmi i nowymi sytuacjami. Przydadzą się też zajęcia w psim przedszkolu.

Dla kogo ta rasa
Cocker spaniel angielski nadaje się dla osób energicznych i konsekwentnych. Zwierzaki o silnych, dominujących charakterach powinny trafiać do ludzi z doświadczeniem w wychowywaniu psów, ponieważ początkującym właścicielom mogą sprawiać kłopoty.
Przedstawiciele tej rasy najlepiej sprawdzą się w aktywnych rodzinach, ale potrafią także dostosować się do spokojniejszego trybu życia.

Wady
wymaga systematycznej pielęgnacji
miewa skłonności do dominacji
bywa uparty i samodzielny
lubi szczekać

Zalety
oddany właścicielowi
łagodny i przyjacielski
nadaje się dla starszych dzieci
czujny i spostrzegawczy
chętnie się uczy
może uprawiać psie sporty
tolerancyjny wobec pobratymców i innych zwierząt domowych
nadaje się do mieszkania w bloku

Zdrowie
Cocker spaniel angielski jest psem odpornym i wytrzymałym. Dobrze znosi zarówno wysokie, jak i niskie temperatury. Starsze zwierzaki warto jednak chronić przed upałem i latem ograniczyć spacery w pełnym słońcu.
Cockery mają skłonności do schorzeń oczu, takich jak katarakta, postępujący zanik siatkówki (PRA) lub podwinięcie powieki (entropium). Ponieważ lubią węszyć w trawie i zaroślach, łatwo dochodzi u nich do zapalenia spojówek.
Długie, wiszące uszy są podatne na infekcje – trzeba systematycznie usuwać włosy z wnętrza małżowiny i czyścić zewnętrzny przewód słuchowy. Niekiedy przytrafiają się alergie pokarmowe i kontaktowe, a w starszym wieku kłopoty z sercem, nerkami i nowotwory. Sporadycznie zdarza się dysplazja stawów biodrowych.

Żywienie
Cockery miewają doskonały apetyt, a przez to skłonności do tycia, dlatego trzeba kontrolować ilość podawanego pożywienia. Można stosować gotowe karmy renomowanych firm przeznaczone dla psów średnich ras. Dieta dorosłego psa nie powinna być zbyt wysokobiałkowa, ponieważ może to prowadzić do problemów ze skórą. Psy pracujące w okresie intensywnych treningów mogą dostawać karmy wysokoenergetyczne.
Jeśli sami gotujemy pupilowi, posiłki musimy uzupełnić preparatami wapniowo-witaminowymi. W czasie intensywnego linienia można stosować specyfiki zawierające nienasycone kwasy tłuszczowe, biotynę, cynk czy selen. Dzienną porcję najlepiej podzielić na dwa posiłki.

Pielęgnacja
Cocker spaniel angielski gubi niewielkie ilości sierści przez cały rok, choć najintensywniej linieje wiosną i wczesną jesienią. Włosy są miękkie i dość łatwo można je sprzątnąć.
Psa tej rasy należy wyczesywać przynajmniej raz w tygodniu szczotką pudlówką i metalowym grzebieniem z obrotowymi zębami. Szczególną uwagę zwracamy na pachwiny, pachy i uszy, bo tam najczęściej tworzą się kołtuny. Gdy do tego dojdzie, delikatnie rozdzielamy je palcami i wyczesujemy (można zastosować płyn do rozczesywania).
Do usuwania podszerstka i martwego włosa okrywowego najlepiej służy furminator i trymer typu coat king. Po spacerze za miastem usuwamy z sierści patyki, rzepy i nasiona.
Cocker spanielowi wyskubuje się martwe włosy na grzbiecie i głowie (kształt koryguje się nożyczkami degażówkami), a także strzyże maszynką sierść na uszach do połowy ich długości (z obu stron) i wewnątrz małżowiny. Za pomocą maszynki przycinamy też sierść na szyi (do wysokości mostka) i pod ogonem. Chorągiewkę na ogonie od spodu wyrównuje się nożyczkami. Wycinamy sierść między opuszkami, nadając łapom okrągły, koci kształt. Systematycznie przycinamy pazury, jeśli pies sam ich nie ściera, i usuwamy kamień nazębny.
Cockera kąpiemy w miarę potrzeby w szamponie dla psów długowłosych – można zastosować kosmetyki uwydatniające dane umaszczenie. Warto też na kilka minut nałożyć odpowiednią odżywkę. Po opłukaniu psa włosy wyciskamy ręcznikiem, a następnie suszymy suszarką ustawioną na średnią temperaturę.
Jeśli pupil na co dzień jest prawidłowo żywiony i pielęgnowany, nie wymaga pracochłonnego przygotowania do wystawy. W zależności od szybkości odrastania sierści należy ją przystrzyc w wymienionych wcześniej miejscach na kilka dni lub dzień przed pokazem. Psa kąpiemy dzień wcześniej i dokładnie suszymy, rozczesując włosy zgodnie z kierunkiem ich wzrostu. Prezentujemy go na ringówce dopasowanej do umaszczenia.

Akcesoria
Anglika wyprowadzamy na zwykłej smyczy (skórzanej lub z taśmy) i w dobrze dopasowanej obroży. Należy zwrócić uwagę na materiał, z którego jest wykonana, ponieważ sztucznie barwiona skóra lub filc pod wpływem wilgoci mogą trwale zabarwić jasną sierść na szyi. Dla szczeniaków nie poleca się smyczy automatycznych, bo mogą wyrobić u psa uciążliwy dla opiekuna nawyk ciągnięcia. W fazie wzrostu lepiej też nie stosować szelek.
Spanielom najlepiej podawać jedzenie w wąskich i wysokich miskach, by nie brudziły sobie uszu. Niektórzy właściciele zakładają im na głowę specjalne rękawy, które zabezpieczają długie uszy podczas jedzenia.
Cockery chętnie bawią się piłkami, gumowymi i pluszowymi maskotkami czy też bawełnianymi sznurami. Nie przeciągajmy się jednak z nimi przedmiotami w czasie wymiany zębów, bo prowadzi to do deformacji zgryzu. Warto przyzwyczaić zwierzaka do klatki transportowej.

Ciekawostki o rasie
Właścicielami cocker spaniela angielskiego w kolorze czarnym są księżna Kate i książę William. Ich pupil ma na imię Lupo i podobno świetnie dogaduje się z dziećmi książęcej pary.