Cairn terrier

Cairn Terrier

Aktywny i żwawy niskonożny terierek o wyglądzie rozczochranego łobuziaka. Energiczny, pełen pogody ducha, ekstrawertyk, niespecjalnie lubiący się podporządkowywać ludziom, choć z zamiłowaniem uczący się nowych sztuczek. Ma twardą i szorstką sierść, która nie linieje, jeśli jest prawidłowo pielęgnowana. Cairn uwielbia ruch na świeżym powietrzu i otwartą przestrzeń, gdzie chętnie oddaje się polowaniu na gryzonie.

Charakter
Cairn to pies o radosnym usposobieniu, energiczny i silny. Cechują go duży temperament i zdecydowany charakter. Jest pewny siebie, lecz nieagresywny, towarzyski i przyjazny w stosunku do ludzi. Bardzo przywiązuje się do właściciela, ale nie jest natrętny. Potrafi cierpliwie czekać, aż ten znajdzie dla niego czas. Nie znaczy to jednak, że można go zostawić samemu sobie czy izolować od rodziny, bo wtedy bywa nieposłuszny i szuka wrażeń na własną łapę. Łatwo adaptuje się do nowych warunków, więc można go wszędzie z sobą zabrać.
Przedstawiciel tej rasy uchodzi za dobrego towarzysza dzieci, ale nie lubi niedelikatnego traktowania. Lepiej dogaduje się z pociechami w starszym wieku, maluchy trzeba najpierw nauczyć właściwego obchodzenia się z psem.
Cairn uwielbia ruch na świeżym powietrzu i otwartą przestrzeń, gdzie chętnie oddaje się polowaniu na gryzonie. Właściciel domu z ogrodem musi się liczyć z tym, że jeśli jego pupil zwęszy kreta, to przekopie pół trawnika, żeby się do niego dostać. Nornice i myszy też nie mogą liczyć na spokój, gdy cairn znajdzie się w okolicy.
Zwykle toleruje inne psy i nie wszczyna bójek, ale zaczepiony przez agresywnego pobratymca nie podda się bez walki. Znacznie gorzej układają się jego stosunki z kotami czy innymi małymi zwierzętami, ponieważ trudno mu się powstrzymać od ich ścigania.
Jako czworonóg czujny i spostrzegawczy cairn poradzi sobie w roli stróża. Dobrze współpracuje z większym czworonogiem, którego alarmuje o podejrzanej sytuacji. Ten niewielki terier może mieszkać w bloku, ale spacer na smyczy to dla niego o wiele za mało. Wydaje się niezmordowany, gdy biega za piłką czy buszuje w zaroślach. Doskonale pływa, bez problemu dotrzyma też kroku biegaczowi, rowerzyście
czy jeźdźcowi na koniu (nie należy jednak forsować zbyt młodych zwierząt).
Skłonność do gonienia szybko poruszających się obiektów sprawia, że może wpaść w tarapaty, dlatego w mieście lepiej prowadzić go na smyczy.

Umiejętności
Pierwotnie cairn terriery pracowały jako psy myśliwskie. Używano ich głównie do polowania na wydry – wypłaszały je z wody. Ciętość, odwaga i niewielki wzrost sprawiały, że doskonale nadawały się do polowania na lisy, tchórze, łasice i borsuki. Potrafiły wypędzić zdobycz z niedostępnych chaszczy, ale też wejść za nią do ciasnej nory. Współczesne cairny to głównie psy do towarzystwa. Choć nie podlegają próbom pracy, mogą brać udział w konkursach norowców. Niektóre dobrze sobie radzą na torze agility czy we flyballu.

Szkolenie i wychowanie
Cairn to pies inteligentny, ale uparty i niezależny, dlatego nie można liczyć, że będzie bezwzględnie posłuszny. Instynkt myśliwski często bierze górę i jeśli zwietrzy ciekawy trop, może nie wrócić na wołanie. Od początku na spacerach trzeba więc ćwiczyć przywołanie i za każdym razem nagradzać pupila.
Przedstawiciel tej rasy jest pojętnym uczniem. Lubi, gdy właściciel jest zadowolony, dlatego nauczy się zarówno zasad posłuszeństwa, jak i wielu sztuczek. Wymaga to jednak konsekwencji, cierpliwości i motywacji (np. ulubionego smakołyku). Podczas szkolenia cairn musi się dobrze bawić, monotonne ćwiczenia szybko go znudzą. Poza tym niczego nie osiągnie się z nim krzykiem.
Szczenięta tej rasy trzeba traktować łagodnie, ale nie pozwalać im na wszystko, bo trudno później zmienić ich przyzwyczajenia. Potrzebują socjalizacji z ludźmi, innymi psami i różnymi sytuacjami. Można skorzystać z zajęć w psim przedszkolu. Cairny dość szybko uczą się czystości i raczej nie niszczą przedmiotów w otoczeniu, jeśli mają własne zabawki – piłki, piszczące maskotki czy naturalne gryzaki.

Dla kogo ta rasa
Wesoły i aktywny cairn to dobry pies dla rodziny z dziećmi. Sprawdzi się także jako przyjaciel starszej osoby, jeśli zapewni mu ona odpowiednią ilość ruchu. W wypadku tej rasy nie jest potrzebne duże doświadczenie w wychowywaniu psów, ale właściciel musi być cierpliwy i konsekwentny.

Wady
wymaga systematycznych zabiegów pielęgnacyjnych
ma skłonności do gonienia małych zwierząt i szybko poruszających się obiektów
uparty i niezależny

Zalety
przywiązany do właściciela, ale nie natrętny
dobry towarzysz starszych dzieci
czujny i spostrzegawczy
może uprawiać niektóre sporty i brać udział w próbach pracy
nadaje się do mieszkania, jeśli ma odpowiednią ilość ruchu
prawidłowo pielęgnowany nie gubi sierści

Zdrowie
Cairn terrier to zdrowa rasa i jej przedstawiciele z reguły cieszą się doskonałą kondycją do późnej starości. Szorstka, gęsta szata dobrze chroni je przed chłodem i wilgocią, dlatego zimą nie potrzebują ubranek. Nieco gorzej znoszą upały, latem nie można ich narażać na długie przebywanie wpełnym słońcu.
Przedstawiciel tej rasy miewa skłonności do chorób oczu – postępującego zaniku siatkówki (PRA), jaskry i katarakty. Sporadycznie zdarzają się problemy z sercem (wada zastawki mitralnej), schorzenia wątroby i torbielowatość nerek. Należy też systematycznie kontrolować zęby i usuwać odkładający się kamień.

Żywienie
Cairn ma dobry apetyt i nie jest wybredny. Miewa jednak skłonności do tycia, więc nie należy go przekarmiać, a dieta powinna być dostosowana do trybu życia danego psa. Można podawać gotowe suche karmy (łatwiej wtedy utrzymać w czystości sierść na pysku) renomowanych firm o średniej zawartości białka. Jeśli zdecydujemy się na domowe jedzenie, trzeba je uzupełniać preparatami wapniowo-witaminowymi imineralnymi. Warto tez podawać rozdrobnione (lub w całości jako gryzaki) surowe owoce i warzywa.
Dzienną porcję najlepiej podzielić na dwa posiłki. Niewskazane jest serwowanie psu kości, ponieważ mogą się przyczynić do powstawania twardych złogów w jelitach.

Pielęgnacja
Cairn terrier ma twardą i szorstką sierść, która nie linieje, jeśli jest prawidłowo pielęgnowana. Wymaga ona systematycznego trymowania, czyli usuwania martwego włosa raz na dwa i pół miesiąca lub trzy miesiące w zależności od tego, jak szybko odrasta. Zabieg ten wykonuje się palcami (można założyć nasadki) lub za pomocą tępych trymerów (ostre przetną włos i go zniszczą).
Sierść powinna mieć jednakową długość na całym ciele, jedynie wokół głowy jest nieco dłuższa i tworzy kryzę. Pierwsze trymowanie przeprowadza się u szczeniąt około czwartego miesiąca życia. Zabiegi powinny trwać krótko, ale trzeba je często powtarzać, by przyzwyczaić psa i by sierść odrastała równomiernie i uzyskała szorstką strukturę. Cairna wystarczy czesać raz na dwa tygodnie szczotką pudlówką irzadkim grzebieniem, tak by nie usunąć podszerstka.
Po każdym trymowaniu kąpiemy czworonoga w szamponie dla psów szorstkowłosych (np. dla terierów) i stosujemy odżywkę lub balsam tego samego rodzaju. Inne kosmetyki mogą spowodować zmiękczenie sierści. Psa należy dokładnie wysuszyć suszarką ustawioną na średnią temperaturę, modelując jednocześnie włosy szczotką. Trzeba pamiętać o przycięciu pazurów, jeśli same się nie ścierają, i wycięciu włosów rosnących między opuszkami (pies będzie wnosił mniej piasku i błota na łapach).
Cairn systematycznie trymowany nie wymaga specjalnego przygotowania do wystawy. Jego sierść ma być twarda, stercząca i sprawiać wrażenie lekkiego nieładu. Prezentujemy go na ringówce dostosowanej do umaszczenia. Cairna wystawia się z tzw. wolnej reki – powinien stać sam przed handlerem z podniesionym ogonem i stojącymi uszami (można go zachęcić smakołykiem lub zabawką).

Akcesoria
Najlepiej stosować obroże skórzane lub z taśmy. Na pierwsze spacery przyda się zwykła smycz – dopiero gdy czworonóg nauczy się spokojnie na niej chodzić, można ją zastąpić automatyczną. Warto również przyzwyczaić pupila do klatki transportowej i stołu używanego w czasie zabiegów pielęgnacyjnych.

Ciekawostki o rasie
Cairny trafiły na łamy książek i ekrany kin – najbardziej znane są pies Toto z „Czarnoksiężnika z krainy Oz”, Fred z „Kocham Lucy” i Audrey z opery mydlanej „Sąsiedzi”.