Bullmastiff

Bullmastiff

Kiedyś był postrachem kłusowników, dziś osoby zafascynowane rasą znajdują w potężnym bullmastiffie wiernego przyjaciela i obrońcę. Choć bullmastiffy wyhodowano do pomocy w zwalczaniu kłusownictwa, obdarzone świetnym węchem sprawdzały się też jako posokowce i tropowce. Pilnowały majątków ziemskich, a w Afryce strzegły kopalni złota i diamentów. Obecnie są trzymane głównie przez miłośników rasy jako psy rodzinne i do towarzystwa. Bullmastiffa wyhodowano w XIX-wiecznej Anglii. Miał pomagać strażnikom leśnym w zwalczaniu kłusownictwa.

Charakter
Bullmastiff łączy odwagę i nieustraszoność z rozwagą i łagodnością. Ma silny charakter, umiarkowany temperament, cechuje go spokój i opanowanie. Jest psem wrażliwym, dlatego nie nadaje się do życia w odosobnieniu. Choć lubi być blisko opiekuna, to nie chodzi za nim krok w krok. Wszystkich domowników obdarza takim samym uczuciem i jest gotowy bronić ich za wszelką cenę. Jeśli zostanie prawidłowo wychowany, nie wykazuje zachowań dominacyjnych wobec właściciela.
Zaletą psa tej rasy jest niewątpliwie jego przyjacielski stosunek do dzieci. Traktuje je z dużą delikatnością i cierpliwością, ale ze względu na siłę i wielkość tego czworonoga kontakty z maluchami lepiej nadzorować.
Bullmastiff jest dobrym stróżem, choć większą wagę przywiązuje do ochrony właściciela niż terenu. Czujny i mało hałaśliwy odstrasza raczej groźnym wyglądem niż agresją. Nie biega przy ogrodzeniu i może sprawiać wrażenie mało zainteresowanego otoczeniem. Nie należy się jednak sugerować jego pozorną obojętnością – sprowokowany bywa szybki i gwałtowny. W stosunku do osób mile widzianych przez domowników jest zazwyczaj tolerancyjny i przyjazny.
Przedstawiciel tej rasy zaakceptuje inne zwierzęta i może bez problemu dzielić z nimi dom – jednak z pewnością pogoni kota sąsiadów. Na zaczepki ze strony małych psów zwykle nie zwraca uwagi, ale większe czworonogi może potraktować już mniej pobłażliwie. Zaatakowany potrafi być groźny i trudny do opanowania, dlatego właściciel musi w pełni kontrolować jego zachowanie.
Bullmastiff jako pies średnio aktywny nie wymaga forsownych treningów. Do zachowania dobrej kondycji wystarczą mu trzy, cztery spacery dziennie (w tym jeden dłuższy). Pamiętajmy, że posiadanie ogrodu nie zwalnia z obowiązku wyjścia z pupilem na zewnątrz.

Umiejętności
Choć bullmastiffy wyhodowano do pomocy w zwalczaniu kłusownictwa, obdarzone świetnym węchem sprawdzały się też jako posokowce i tropowce. Pilnowały majątków ziemskich, a w Afryce strzegły kopalni złota i diamentów. Obecnie są trzymane głównie przez miłośników rasy jako psy rodzinne i do towarzystwa.

Szkolenie i wychowanie
Bullmastiff jest pojętny. Dość szybko się uczy, jeśli traktuje się go łagodnie, ale konsekwentnie. Ze względu na jego rozmiary i siłę wskazane jest, aby poznał podstawowe zasady posłuszeństwa. Naukę należy rozpocząć jak najwcześniej – nie należy czekać, aż podopieczny dorośnie. Pies tej rasy niechętnie aportuje, dlatego ten element szkolenia może sprawiać trudności. Lekcje powinny być urozmaicone, niezbyt długie, lecz często powtarzane – w przeciwnym razie zwierzak się nudzi.
Szczenięta bullmastiffa nietrudno wychować. Należy postępować z nimi stanowczo i konsekwentnie, a jednocześnie serdecznie i z wyczuciem. Trzeba zapewnić im odpowiednią socjalizację – powinny poznawać nowe osoby, inne czworonogi, nowe miejsca i sytuacje, przydadzą się też zajęcia w psim przedszkolu. Do 8.-12. miesiąca życia szczeniak nie może być poddawany intensywnym treningom. Wskazany jest umiarkowany ruch i spokojne spacery, podczas których czworonóg sam decyduje, ile i jak się rusza.
Dobrze wychowany bullmastiff jest posłuszny i nie ma skłonności do ucieczek – nawet młode psy puszczone luzem zwykle trzymają się właścicieli.

Dla kogo ta rasa
Bullmastiff to pies dla konesera i osoby naprawdę zafascynowanej rasą. Nie jest trudny do wychowania, ale wymaga podstawowej znajomości psiej psychiki, konsekwencji i właściwego traktowania.

Wady
w okresie dorastania kosztowny w utrzymaniu
gubi sierść przez cały czas
samce mogą przejawiać agresję w stosunku do przedstawicieli tej samej płci

Zalety
oddany rodzinie
przyjazny i cierpliwy wobec dzieci
mało hałaśliwy
dobry stróż
akceptuje inne zwierzęta w domu
łatwy w pielęgnacji

Zdrowie
Bullmastiff może mieć predyspozycje do chorób typowych dla ras olbrzymich. Niekiedy zdarza się dysplazja stawów biodrowych (rzadziej łokciowych) – w Polsce nie ma obowiązku przeprowadzania badań przed uzyskaniem uprawnień hodowlanych, jednak świadomi hodowcy prześwietlają psy.
Mogą się przytrafić wady ustawienia powiek – głównie entropium (podwinięcie), które zwykle wymaga korekty chirurgicznej – oraz rozszerzenie i skręt żołądka. Z rzadka zdarzają się problemy kardiologiczne: podzastawkowe zwężenie ujścia aorty (wrodzona choroba powodująca niewydolność krążenia) i typowa dla dużych ras kardiomiopatia rozstrzeniowa. Ta ostatnia prowadzi do zwyrodnienia włókien mięśnia sercowego, w związku z czym słabnie jego kurczliwość. W rezultacie serce nie jest w stanie przepompować wystarczającej ilości krwi potrzebnej do utrzymania prawidłowego krążenia i zaopatrzenia tkanek w tlen i składniki odżywcze.
Bullmastiff jako pies ciężki miewa skłonności do tworzenia się modzeli, czyli zgrubień na skórze w okolicy stawów łokciowych (rzadziej skokowych), które powstają wskutek ucisku tych miejsc podczas leżenia na twardych powierzchniach. Zwykle nie wymagają leczenia, a miękkie legowisko może skutecznie zapobiec ich powstawaniu.
Bullmastiff wykazuje średnią odporność na warunki atmosferyczne. Z powodu nieco skróconej kufy należy go chronić przed przegrzaniem i nie pozwalać na długie przebywanie na słońcu, co przedstawiciele tej rasy lubią. Krótka szata bez podszerstka sprawia, że jest on mało odporny na niskie temperatury. Nie zaszkodzą mu oczywiście długie zimowe spacery, ale nie nadaje się do mieszkania w kojcu.

Żywienie
Bullmastiff nie jest wybredny i zwykle ma dobry apetyt. Najlepiej podawać mu gotową karmę dobrej jakości dla ras olbrzymich z dodatkiem glukozaminy i chondroityny. Jeśli chcemy karmić pupila samodzielnie przygotowanym jedzeniem, pamiętajmy o uzupełnieniu posiłku odpowiednimi preparatami wapniowo-witaminowymi i chroniącymi stawy.
Szczególnie ważne jest żywienie szczeniąt. Bullmastiff szybko rośnie, ale masy powinien nabierać powoli, dlatego jego dieta musi być bogata w białko pochodzenia zwierzęcego. Utrzymanie na tym etapie to spory wydatek, jednak warto zainwestować w dobrą karmę, ponieważ sposób odchowania szczeniaka będzie miał wpływ na wygląd i zdrowie dorosłego psa. Zaleca się raz na jakiś czas wykonanie kontrolnego badania poziomu wapnia i fosforu we krwi i w razie nieprawidłowości uzupełnienie niedoborów po konsultacji z lekarzem weterynarii. Należy pamiętać, że podawanie podrobów lub mięsa wołowego bez kości podnosi poziom fosforu w organizmie, co prowadzi do zaburzeń gospodarki mineralnej i może w krótkim czasie spowodować krzywicę u rosnącego molosa.
Ważne jest również kontrolowanie masy ciała – szczeniak powinien być dobrze odżywiony, ale nie może być otyły. Dzienną porcję dla dorosłego psa należy podzielić co najmniej na dwa posiłki i zapewnić mu odpoczynek po jedzeniu.

Pielęgnacja
Krótka szata bullmastiffa jest łatwa w pielęgnacji. Choć przedstawiciel tej rasy najintensywniej linieje wiosną i jesienią, to niewielkie ilości sierści gubi stale. Włosy nie wbijają się jednak w podłoże i łatwo je sprzątnąć.
Psa wystarczy wyczesać raz w tygodniu metalowym zgrzebłem i przetrzeć wilgotnym ręcznikiem, co usunie kurz i drobne zanieczyszczenia. W okresie wymiany szaty należy czesać go częściej (nawet codziennie), dzięki czemu linienie będzie mniej uciążliwe.
Bullmastiffa kąpiemy w miarę potrzeby w dobrej jakości szamponach dla psów krótkowłosych. Można używać kosmetyków hipoalergicznych lub leczniczych, np. jodoforowych. Systematycznie trzeba sprawdzać uszy, skracać pazury, jeśli pies sam ich nie ściera, i w razie potrzeby usuwać kamień nazębny.
Przedstawiciel tej rasy nie wymaga specjalnego przygotowania do wystawy – powinien być czysty i umieć właściwie zachować się w ringu. Prezentujemy go na cienkim, mocnym łańcuszku (tzw. żmijce) i skórzanej smyczy lub na ringówce dostosowanej do umaszczenia.

Akcesoria
Na spacery wystarczy zwykła lub półzaciskowa solidna obroża i szeroka, niezbyt długa smycz.
Do zabawy najlepsze będą odpowiedniej wielkości maskotki z mocnej gumy lub bawełniane sznury. Na dłuższy czas zajmą bullmastiffa naturalne gryzaki, np. kość z prasowanej skóry czy surowa gicz cielęca.
Do spania poleca się pontony z łatwym do prania zdejmowanym pokrowcem.

Ciekawostki o rasie
Najbardziej znanym bullmastiffem był należący do Sylvestra Stallone pies o imieniu Butkus, który zagrał z nim w filmie „Rocky”.
Ale bullmastiffa miały też inne znane osoby, m.in.: Marlon Brando, Christina Aguilera, Michael Bay, Jon Bon Jovi, Bob Dylan.