Beagle

Beagle

Beagle’e robią furorę jako psy rodzinne, choć nie zostały stworzone do tej roli. Ich urok sprawia jednak, że właściciele wiele im wybaczają – czasem zbyt wiele… Beagle nie lubi samotności, pozostawiony sam na długie godziny może psocić lub wyciem uprzykrzać życie sąsiadom.

Charakter
Beagle od wieków był używany do polowań, domowym ulubieńcem stał się stosunkowo niedawno. W odróżnieniu od wielu innych gończych, beagle mocno się przywiązuje do właściciela. Wybierając go na towarzysza rodziny, trzeba jednak pamiętać, że jego zachowanie w niektórych sytuacjach będzie podyktowane instynktem myśliwskim. Beagle ma wesołe usposobienie, zawadiacką naturę, jest pełen energii, inicjatywy, a przy tym to psiak odważny i zrównoważony. Jest przyjazny i łagodny nie tylko w stosunku do członków rodziny, ale także wobec obcych osób, dlatego nie sprawdzi się jako stróż czy obrońca.
Pozbawiony agresji beagle świetnie nadaje się na kompana dla starszych dzieci. Uwielbia pieszczoty, jest zawsze chętny do zabawy, niezmordowany i skory do figli. Jednak nawet najłagodniejszy beagle zaczepiany w czasie odpoczynku czy niedelikatnie traktowany może zawarczeć lub kłapnąć pyskiem. Dlatego zabawy z dziećmi powinny być nadzorowane, a sam beagle powinien mieć możliwość odejścia i schronienia się na posłaniu, kiedy poczuje się przytłoczony.
Beagle nie lubi samotności, pozostawiony sam na długie godziny może psocić lub wyciem uprzykrzać życie sąsiadom. Najlepiej się czuje, gdy rodzina jest w komplecie. Chętnie przebywa też w grupie psów, zwłaszcza własnej rasy. Beagle bez problemu dogada się także z kotem lub innym zwierzęciem domowym. Rzadko się zdarza, aby wdawał się w bójki z obcymi psami.
Żywiołowy beagle potrzebuje dużo ruchu. Nie wystarczą mu krótkie spacery wokół bloku czy przebywanie wyłącznie w ogródku – z pewnością znajdzie wtedy sam sposób na nudę i na przykład przekopie trawnik. Beagle, któremu zapewni się odpowiednią ilość ruchu i aktywności umysłowej, nie sprawia zazwyczaj większych problemów. Wybierając się z nim na spacer, nie wolno zapominać, że beagle ma skłonności do gonienia szybko poruszających się obiektów, ptaków czy innych małych zwierząt. W mieście spuszczenie go ze smyczy może się skończyć wypadkiem. Na łące lub w polu beagle potrafi znacznie się oddalić od opiekuna, zwłaszcza gdy zwietrzy ciekawy trop.

Umiejętności
Beagle to utalentowany pies myśliwski. Wytrzymały, silny, niezmordowany w pogoni, o bardzo czułym węchu. Cechy te sprawiają, że jest psem gończym na prawie każdą zwierzynę – zające, króliki, lisy, dziki, jelenie i ptactwo. Doskonale radzi sobie jako płochacz i posokowiec, dobrze aportuje z lądu, a po odpowiednim ułożeniu także z wody. Nadaje się do samodzielnego polowania i do pracy w sforze lub złai. Miłośnicy rasy organizują próby polowe i konkursy sprawdzające wrodzone umiejętności psów, a wiele beagle’i jest wciąż wykorzystywanych użytkowo.
Doskonały węch beagle’a sprawia, że psy tej rasy dobrze sprawdzą się w takich sportach jak nosework i tropienie użytkowe. Niektóre osobniki sprawdzają się w dogoterapii. Obecnie beagle coraz częściej pełni funkcję psa do towarzystwa. Chętnie będzie też towarzyszył biegaczowi lub rowerzyście oraz podczas dogtrekkingu. Służby celne na lotniskach i policja czasami szkolą beagle’e do wykrywania przemycanej żywności lub narkotyków.

Szkolenie i wychowanie
Beagle to zwierzak inteligentny, ale jednocześnie dość uparty i samodzielny. Szkolenie go wymaga dużo cierpliwości, konsekwencji i pozytywnych bodźców. Jest bardzo wrażliwy i zbyt ostro traktowany może się stać krnąbrny lub zamknąć się w sobie. Pies tej rasy szybko się nudzi, dlatego ćwiczenia muszą być urozmaicone i nie mogą trwać zbyt długo, przynajmniej w początkowej fazie nauki.
Beagle powinien poznać podstawowe komendy, ale nie należy oczekiwać od niego bezwzględnego posłuszeństwa. Zdarza się, że jego myśliwska natura daje o sobie znać w najmniej odpowiednim momencie. Dlatego ważne jest szczelne ogrodzenie posesji i wyprowadzanie psa na dłuższe spacery na lince.
Szczenięta beagle’a od pierwszych chwil w nowym domu wymagają zdecydowanego, ale ciepłego wychowania. Błędy opiekuna beagle potrafi szybko wykorzystać, a oduczenie złych nawyków bywa bardzo trudne. Dlatego ważne jest, by opiekun szczeniaka rasy beagle zapisał się z podopiecznym na zajęcia z psiego przedszkola, a następnie z podstawowego posłuszeństwa.

Dla kogo ta rasa
Beagle nie nadaje się dla ludzi pochłoniętych pracą i spędzających większość dnia poza domem. Osoby szukające bezwzględnie posłusznego przyjaciela również nie powinny decydować się na tę rasę. Właściciel beagle’a musi być aktywny, wyrozumiały, cierpliwy, a jednocześnie konsekwentny. Powinien też móc poświęcić swojemu psu dużo czasu i uwagi. Przedstawiciel tej rasy może mieszkać wszędzie, choć najlepiej się czuje w domu z ogrodem. Przystosuje się także do życia w mieszkaniu, jeśli tylko będzie miał możliwość rozładowania rozpierającej go energii. Beagle może być doskonałym towarzyszem zarówno większej rodziny i dzieci, jak i samotnej osoby.

Wady
jego instynkt myśliwski może sprawiać kłopoty na spacerach
wymaga dużo ruchu i uwagi
bywa uparty

Zalety
wesoły
łagodny wobec ludzi i psów
wytrzymały i odporny
łatwy w pielęgnacji
może uprawiać psie sporty
jest dobrym psem użytkowym

Zdrowie
Beagle jest długowieczny i rzadko choruje. Najczęstszymi przypadłościami tej rasy są problemy z oczami – zbyt wąskie kanaliki łzowe i tzw. wiśniowe oko, czyli wypadanie gruczołu trzeciej powieki. Schorzenie to wymaga zazwyczaj jednorazowej interwencji chirurgicznej, ale hodowcy przestrzegają przed całkowitym usuwaniem gruczołu, bo konsekwencją takiego zabiegu bywa zespół suchego oka. Sporadycznie przytrafiają się kłopoty z uszami, alergie i padaczka.
Beagle jest odporny na warunki atmosferyczne, mimo to nie powinien przebywać cały rok na zewnątrz. Zimowe spacery mu nie zaszkodzą, ale pies zmarznie pozostawiony na kilka godzin w ogrodzie. Latem należy mu zapewnić zacienione miejsce do odpoczynku.

Żywienie
Psy rasy beagle nie wymagają specjalnej diety. Mogą być karmione suchą karmą, a także puszkami czy dietą przygotowywaną w domu. BARF lub dietę domową trzeba jednak odpowiednio suplementować, by nie wywołać u psa niedoboru witamin i składników mineralnych.
Większość psów tej rasy ma doskonały apetyt, a przez to skłonności do tycia i zbierania odpadków na spacerach. Dzienną dawkę pokarmu dobrze jest podzielić na dwie porcje. Dzięki temu beagle nie będzie głodny w ciągu dnia i będzie miał mniejszą skłonność do żebrania i szukania śmieci na spacerach.

Pielęgnacja
Beagle linieje najczęściej raz do roku, ale za to dość intensywnie. Jego twardy włos łatwo się wbija w dywany czy obicia mebli. Poza okresem wymiany szaty, beagle’a wystarczy wyczesać raz w tygodniu gumową rękawicą. Kąpiemy go w miarę potrzeb w szamponie dla psów krótkowłosych. Na co dzień można przetrzeć go wilgotnym ręcznikiem z włosem i pod włos – usuniemy w ten sposób kurz i martwą sierść.
Raz na jakiś czas sprawdzamy uszy i skracamy pazury – jeśli pies nie ściera ich w naturalny sposób. Warto też przyzwyczaić pupila do szczoteczki i pasty do zębów. W wypadku silnego odkładania się kamienia nazębnego, konieczne może się okazać usunięcie go przez weterynarza.

Akcesoria
Beagle’e to aktywne psy, które wymagają swobody na długich spacerach. Warto jednak zapobiegać ich ucieczkom poprzez wyprowadzanie ich na długiej lince. Psy tej rasy powinny być prowadzone na szelkach typu guard, które uchronią ich szyję i kręgosłup od urazów możliwych przy gwałtownych szarpnięciach na smyczy.
Zabawki dla beagle’a muszą być wykonane z solidnych materiałów – najlepsze są z twardej gumy, np. piłki czy ringo, należy natomiast unikać małych, łatwych do pogryzienia i połknięcia przedmiotów. Dobrze sprawdzają się kongi, czyli zabawki z otworami, w których umieszcza się suchą lub wilgotną karmę – zwykle zajmują psa przez dłuższy czas. Beagle’e muszą mieć wygodne, dostosowane do ich wielkości legowisko. Psiakowi tej rasy warto także wprowadzić klatkę kennelową, która może być pomocna podczas podróży, ale zapewni też psu poczucie bezpieczeństwa w pełnym ludzi domu.

Ciekawostki o rasie
Beagle’e znane są z tego, że często uciekają, szczególnie zostawione bez opieki w ogrodzie. Dzieje się tak, gdyż czworonogi te, choć wyglądają jak pluszowe pieski, w rzeczywistości są zwierzakami o bardzo silnym instynkcie myśliwskim. Znudzone, pozostawione same sobie, pozbawione regularnych spacerów i ciekawych aktywności potrafią wyruszyć na poszukiwanie wrażeń we własnym zakresie.