Anatolian

Anatolian

Duży, mocno zbudowany pies pochodzący z Turcji, gdzie służył – i nadal służy – do ochrony stad. Mimo że zaprzyjaźnia się z własną rodziną i innymi zwierzętami swojego pana, jako stróż jest nieufny, a nawet agresywny wobec obcych. Lubi przebywać na dworze i nie nadaje się do życia w mieszkaniu. Anatoliany mogą się wydawać mało ruchliwe. Jest to jednak ich sposób pracy – spokojne obserwowanie terenu i reakcja w razie zagrożenia.

Charakter
Owczarek anatolijski, zwany też anatolianem, jest jednym z przedstawicieli dużych pasterskich psów stróżujących, jakich wiele występuje na obszarach Eurazji. Ponieważ od tysięcy lat psy te opiekowały się stadami i samodzielnie podejmowały decyzje, cechuje je niezależność. Nie reagują na każde skinienie przewodnika.

Umiejętności
Instynkt stróżowania budzi się w nich wcześnie, czasem nawet w trzecim miesiącu życia. Nie znaczy to, że tak młody pies będzie już samodzielnie pełnić obowiązki stróża – zwłaszcza że te czworonogi dojrzałość osiągają dopiero w wieku trzech lat.
Obce psy i ludzi traktują jak intruzów. Poza swoim terenem mogą akceptować nieznane sobie zwierzaki, choć samce często próbują ustalić hierarchię. W obrębie swojego stada, kiedy unormują wzajemne stosunki, dogadują się dobrze.
Anatoliany mogą się wydawać mało ruchliwe. Jest to jednak ich sposób pracy – spokojne obserwowanie terenu i reakcja w razie zagrożenia. Nie są ciężkie jak niektóre molosy, więc w młodym wieku nie trzeba im tak bardzo ograniczać ruchu. Zaleca się spacery – w celu wyrobienia kondycji i socjalizacji.

Szkolenie i wychowanie
Niezależność i słaby popęd łowiecki anatolianów sprawiają, że nie nadają się do szkolenia obronnego – nie interesuje ich zabawa rękawem i nie nabierają się na pozorowane ataki. Atakują wtedy, kiedy uznają, że sytuacja tego wymaga (gdy ktoś wtargnie na chronione terytorium lub członek stada jest zagrożony). Nie okazują jednak agresji bez powodu i nie napadają bez ostrzeżenia.
Ze względu na wrodzoną nieufność wymagają intensywnej socjalizacji. Nie należy się obawiać, że zapoznając szczeniaka z obcymi osobami, sprawimy, że wyrośnie na zwierzę przyjaźnie nastawione do wszystkich. Instynkt stróżowania jest w tej rasie dostatecznie silny, aby dorosły jej przedstawiciel był świetnym stróżem – a dzięki socjalizacji stanie się bardziej zrównoważony i pewny siebie.
Zaleca się również szkolenie w zakresie podstawowego posłuszeństwa – zwłaszcza w wypadku samców. Istnieje bowiem duży dymorfizm płciowy – samce są nie tylko dużo większe, ale i bardziej dominujące niż suki. Anatoliany wymagają zdecydowanego, lecz niezbyt ostrego podejścia – na agresję ze strony przewodnika mogą odpowiedzieć agresją lub… odmówić współpracy.
W stosunku do swojego stada, czyli ludzi oraz zwierząt domowych i gospodarskich, psy tej rasy są lojalne i opiekuńcze. Wiele cierpliwości mają zwłaszcza dla dzieci i młodych zwierząt.

Dla kogo ta rasa
Anatoliany powinny trafiać w ręce osób doświadczonych w wychowywaniu psów. Nie nadają się do bloku – potrzebują terytorium do pilnowania. Mogą mieszkać w budzie, lecz niezbędny jest stały kontakt z rodziną, aby nie zdziczały.

Wady
wymaga doświadczonego przewodnika
może być agresywny wobec obcych ludzi i zwierząt
nie nadaje się do życia w mieszkaniu

Zalety
zdrowy i odporny
wierny i czuły wobec swojego stada/rodziny
cierpliwy i opiekuńczy wobec dzieci z własnego stada
dobry stróż

Zdrowie
Owczarek anatolijski należy do ras bardzo odpornych. Sporadycznie zdarza się u nich dysplazja stawów biodrowych i nadwrażliwość na narkozę.

Anatoliany nie są szczególnie wymagające pod tym względem, ale oczywiście pies stróżujący powinien otrzymywać odpowiednio energetyczną karmę kiedy panują niskie temperatury.

Pielęgnacja
Nie jest to rasa wymagająca, jeśli chodzi o pielęgnację. Jednak w okresie linienia powinno się go regularnie wyczesywać, szczególnie jeśli jest to pies odmiany półdługowłosej.

Ciekawostki o rasie
Owczarki anatolijskie wykorzystywane są w programie ochrony gepardów w Namibii. Broniąc kóz i owiec przed drapieżnikami, równocześnie przyczyniają się do ochrony tych ostatnich przed ludźmi.
Anatoliany doskonale sprawdzają się w programie realizowanym przez Fundusz Ochrony Gepardów także ze względu na swoje przystosowanie do podobnego klimatu.