Perski szynszylowy

Perski szynszylowy

Rasa zawdzięcza nazwę swojemu jakże wyjątkowemu umaszczeniu. To niezwykle spokojne zwierzę jest jedną z najbardziej cenionych odmian kota perskiego. W XVIII wieku pewien szynszylowy pers został nawet zabalsamowany i wystawiony w londyńskim Muzeum Historii Naturalnej w dzielnicy South Kensington. I rzeczywiście, jego lśniącym szmaragdowym oczom trudno się oprzeć, tak samo jak delikatnej i jedwabistej sierści o srebrzystych i złocistych refleksach.

Podstawowe informacje o kocie perskim szynszylowym
Długość życia : pomiędzy 12 i 18 lat
Charakter : Spokojny, Inteligentny
Rodzaj szaty : Długa

Wygląd
Wielkość dorosłego osobnika
Kotka pomiędzy 22 i 25 cm
Kot pomiędzy 23 i 25 cm
Dorosłe rozmiary osiąga w wieku od 18 do 24 miesięcy.

Waga
Kotka pomiędzy 3 i 7 kg
Kot pomiędzy 3 i 7 kg

Opis
Pod względem fizycznym, kot perski szynszylowy jest bardzo podobny do persa, poza kilkoma szczegółami – jest mniejszy, ma mniej spłaszczony nos, węższą głowę i dłuższe uszy. Ma mocne ciało średniej wielkości, osadzone na dość krótkich łapkach. Okrągłą głowę zdobią włochate uszy, które są stosunkowo szeroko rozstawione i nieduże.

Charakter
Pers srebrzysty jest bardzo czuły w stosunku do opiekuna, ale lubi też mieć spokój. Długie godziny przytulania to niekoniecznie jego specjalność, niemniej jednak każdy kot ma własny charakter.
Pers szynszylowy bywa psotny, ale z natury jest raczej leniwy.
Podobnie jak wszystkie perskie koty, z natury jest spokojny i najlepiej się czuje w cichym otoczeniu.
Bacznie obserwuje otoczenie i potrafi się porozumieć jednym spojrzeniem.
Kot perski szynszylowy nie jest bojaźliwy, ale jego wrodzona powściągliwość powoduje, że potrzebuje czasu, aby przywyknąć do obecności nowych osób.
Bardzo sobie ceni wygodę i spokój, więc gdy przeszkadza mu domowy rozgardiasz, trzyma się od niego z daleka.

Kot perski szynszylowy i koty
Sytuacja wygląda podobnie jak z psami – pers lepiej dogada się z kotami o podobnym temperamencie. Będzie potrzebował trochę czasu, zanim przywyknie do życia z drugim kotem.

Kot perski szynszylowy i psy
Pod warunkiem, że zapoznanie zwierząt zostanie przeprowadzone zgodnie ze sztuką, kot perski szynszylowy może dogadać się z psem. Niemniej jednak bardziej zakoleguje się z psem spokojnym, niż bardzo energicznym. Kotu trzeba też zapewnić wysoko położone miejsca do wskakiwania oraz kryjówki, gdzie będzie mógł odpocząć poza zasięgiem psa.

Kot perski szynszylowy i dzieci
Tej wyjątkowo łagodny i wyrozumiały kot będzie dla dzieci dobrym towarzyszem, o ile potrafią szanować potrzeby zwierzęcia i nie są hałaśliwe.

Kot perski szynszylowy i osoby starsze
To jedna z najodpowiedniejszych ras dla spokojnych osób, ponieważ pers lubi ład i uporządkowany, przewidywalny tryb życia. Niemniej jednak opiekun persa musi być w stanie podołać codziennej pielęgnacji swojego pupila.

Pielęgnacja
Pielęgnacja kota perskiego szynszylowego jest szczególnie wymagająca. Trzeba go codziennie szczotkować, aby wyczesywać martwe włosy i nie doprowadzić do powstania kołtunów. Martwy włos można też łatwo usunąć kąpiąc i susząc kota suszarką do włosów. Długa sierść na tylnych kończynach może się brudzić odchodami, dlatego trzeba ją regularnie sprawdzać. Aby ułatwić pielęgnację, sierść warto od czasu do czasu skrócić.
Ponieważ pers ma spłaszczony pyszczek, codziennie trzeba mu czyścić oczy i nos. Wydzieliny mogą nie tylko brudzić jasne futerko, ale też prowadzić do infekcji. Nie można zapominać o częstym sprawdzaniu czystości uszu.

Częste choroby
Kot perski szynszylowy ma predyspozycje do pewnych dziedzicznych chorób
nerek i układu moczowego
Wielotorbielowatość nerek: powolny i stopniowy rozwój torbieli na nerkach, które zakłócają prawidłowe funkcjonowanie tych organów. Istnieje badanie przesiewowe.
Idiopatyczne zapalenie pęcherza moczowego: zapalenie pęcherza często obserwuje się u wykastrowanych kocurów. Może być wiele przyczyn choroby, ale nierzadko pozostają nierozpoznane.
Kamica moczowa (lub kamienie moczowe): pojawiają się zwykle po ukończeniu siódmego roku życia, głównie u osobników wysterylizowanych i kocurów.
nowotworowych: Guz podstawnokomórkowy: przeważnie łagodne guzy skóry, najczęściej występują w okolicach głowy i szyi.
Gruczolaki łojowe: te łagodne nowotwory skóry mogą występować w postaci pojedynczego lub mnogich wykwitów.
serca: Kardiomiopatia przerostowa: choroba serca charakteryzująca się zgrubieniem mięśnia sercowego.
Przepuklina przeponowa: nieprawidłowy rozwój mięśnia przepony, który prowadzi do przemieszczenia organów wewnętrznych do jamy osierdziowej.
oczu: Postępujący zanik siatkówki, który powoduje utratę wzroku niemalże od urodzenia.
Sekwestracja rogówki (lub martwak rogówki).
Coloboma, czyli rozszczep powieki: zniekształcenie zewnętrznej części górnej powieki.
Entropium: zniekształcenie polegające na zawijaniu krawędzi powieki do wewnątrz.
Epifora idiopatyczna: anomalia kanalików łzowych związana z kształtem głowy persa.
skóry :Liszaj obrączkowy: grzybica; najczęściej rozwija się na grzbiecie lub u nasady ogona, w postaci grudkowatych wykwitów.
Wnętrostwo: niezstąpienie jednego lub obu jąder do worka mosznowego.
Kot perski szynszylowy jest również narażony na inne typowo kocie choroby, takie jak schorzenia jamy ustnej i przyzębia.
Od 7 roku życia zaleca się staranne kontrolowanie stanu zdrowia kota poprzez coroczne badanie u weterynarza.

Ciekawostki dotyczące rasy
Kotki perskie szynszylowe wydają na świat mniej liczne mioty niż inne rasy. Poród musi być nadzorowany przez człowieka. Ponieważ kocięta mają bardzo duże głowy, kotka może mieć trudność w wypchnięciu malca na świat. Porody często przeprowadza się poprzez cesarskie cięcie.
Rozmnażanie persów szynszylowych przebiega w szczególny sposób, ponieważ zielony kolor oczu jest cechą recesywną i może zniknąć w wyniku skrzyżowania z osobnikiem niebiesko- lub miedzianookim. Maść szaty może stać się zbyt jasna, jeśli krzyżowanie przebiega wyłącznie w ramach tej samej rasy.