Doński sfinks

Doński sfinks

Pierwszą reakcją ludzi na widok dońskiego sfinksa często jest okrzyk „A cóż to ma być?!”. Rzeczywiście, jego wygląd jest jak najbardziej niezwykły. Tymczasem, przy bliższym poznaniu, nie pozostaje nam nic innego, niż go pokochać. Doński sfinks jest kotem ujmującym zarówno swoim szczególnym wyglądem, jak i charakterem. Bardzo dużo zyskuje, gdy się go lepiej pozna. Oczy w kształcie migdału, szczególna faktura skóry i jej fałdki mogą oczarować albo być odpychające. Jedno jest pewne – wobec takiej oryginalności nikt nie pozostanie obojętny.

Podstawowe informacje o dońskim sfinksie
Długość życia : pomiędzy 12 i 15 lat
Charakter : Pieszczoch
Rodzaj szaty : Bezwłosy

Wielkość dorosłego osobnika
Kotka pomiędzy 25 i 30 cm
Kot pomiędzy 25 i 30 cm
Doński sfinks osiąga dorosłe rozmiary w wieku od 9 do 12 miesięcy.

Waga
Kotka pomiędzy 2 i 3 kg
Kot pomiędzy 4 i 5 kg

Opis
Chociaż przez swą nagość może wydawać się wrażliwy i delikatny, sfinks doński nie jest wątłym kotem. Ma bardzo mocną budowę ciała, jest silny i zwinny.

Charakter
Ten kot słynie z bycia wyjątkową przylepą. Szczególnie lubi przytulić się do opiekuna, a nawet spać z nim pod kołdrą. Dlaczego? Sfinks po prostu szuka źródła ciepła i ogrzewa się ciepłam ludzkiego ciała, żeby nie zmarznąć!
Ogólnie rzecz biorąc, doński sfinks to figlarny kot, który szczególnie lubi zabawy ze swoimi opiekunami. Potrzebuje ich codziennie, a komiczne piruety i salta w jego wykonaniu, bez wątpienia nas rozśmieszą.
Przy kocie tej rasy nikt nie będzie się nudził. Jak tylko posprzątacie jego zabawki, zaraz zjawi się gotów do nowej zabawy! Oczywiście od czasu do czasu musi odpocząć, ale doński sfinks bardzo szybko regeneruje siły.
Ten kot jest sprytny i przebiegły. Zaskakuje umiejętnością uczenia się. Bardzo chętnie poddaje się tresurze, podczas której opiekun bawi się równie dobrze jak jego kot.
Jeśli jest traktowany z szacunkiem i nie jest do niczego zmuszany, kot rej rasy niechybnie stanie się gwiazdą domowych wieczorów!
Sfinks doński świetnie sobie radzi podczas nieobecności opiekuna. Powrót państwa do domu sprawi mu ogromną radość i szybko będzie się domagał uwagi, a nawet ciepła w ukochanych objęciach!

Doński sfinks i koty
Doński sfinks może zamieszkać z innym kotem, o ile zwierzaki zostały sobie odpowiednio przedstawione. Jeśli chodzi o towarzystwo drugiego „golasa”, istnieje ryzyko, że będą się wzajemnie traktować jak żywe termofory!

Doński sfinks i psy
Taki duet jest bardzo prawdopodobny. Pies może nawet mieć wrażenie, że urosła mu jeszcze jedna noga, tak mocno będzie się do niego kleić kot szukający ciepła psiego ciała…

Doński sfinks i dzieci
Dzieci, które są nauczone, jak właściwie obchodzić się z kotem, mogą być dla dońskiego sfinksa nadzwyczajnymi towarzyszami zabaw.

Doński sfinks i osoby starsze
Wysoki poziom energii oraz potrzeba aktywności fizycznej sfinksa mogą przerosnąć możliwości raczej spokojnej osoby. Dlatego każdy przypadek trzeba rozważać indywidualnie i według stylu życia ewentualnego opiekuna.

Pielęgnacja
Ponieważ sfinks nie ma sierści, która pochłaniałaby nadmiar sebum, skóra tego kota może być tłusta w dotyku. Powinno się go kąpać raz na pół roku. Im częstsze kąpiele, tym więcej skóra wydziela sebum. Pomiędzy kąpielami, aby usunąć nadmiar sebum ze skóry, można posłużyć się na przykład zwilżoną myjką. Trzeba też zwrócić szczególną uwagę na uszy sfinksa. Powinno się je czyścić raz na tydzień. Należy pamiętać o myciu przestrzeni pomiędzy palcami oraz łapek od spodu, pomiędzy poduszeczkami.

Częste choroby
U dońskiego sfinksa nie odnotowano chorób występujących częściej, niż u innych ras. Niemniej jednak niektóre źródła wskazują na dość częste występowanie chorób płuc.
Rasa ta jest narażona na te same choroby, co wszystkie inne koty, na przykład schorzenia jamy ustnej.

Ciekawostki dotyczące rasy
„Golas”, podobnie jak człowiek, poci się przez skórę.
Czy wiecie, czym różni się „zwykły” sfinks od dońskiego sfinksa? Rasa sfinks pochodzi z Kanady, zaś doński sfinks z Rosji. Obie rasy noszą gen odpowiedzialny za brak sierści, ale u sfinksa gen jest recesywny, a więc nie zawsze się ujawnia, zaś u dońskiego sfinksa jest genem dominującym. Ma to wpływ na kształt twarzy, oczu oraz pyszczka. Mówi się, że im wyraźniejsza jest nagość kociąt w chwili narodzin, tym wyraźniejsze będą różnice w twarzy.